Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego skarżący złożył wniosek o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 P.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym, w myśl § 2 przytoczonego przepisu, kontrola działalności administracyjnej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnymi i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Poprzez stosowanie środków określonych w ustawie rozumieć należy m.in. stosowanie środków przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym kompetencja sądu w tym zakresie dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, a tylko taki akt może być przedmiotem wstrzymania wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146, Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.01.1997, SA/Rz 1382/96, OSP 1998, s. 3, poz. 54, t. 1).
Dalej podkreślić należy, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony przez skarżącego wniosek w tym zakresie nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia.
Skarżący w złożonym w skardze wniosku nie zwrócił się zresztą o wstrzymanie zaskarżonego aktu bądź innego aktu wydanego w granicach prowadzonej sprawy administracyjnej, lecz o wstrzymanie prowadzonej egzekucji.
W ocenie Sądu, przywołane powyżej przepisy P.p.s.a. przewidują kompetencję do wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie przewidują natomiast kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie egzekucji możliwe jest natomiast na podstawie przepisów art. 23 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), które stanowią, że organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Przy czym Dyrektor Izby Skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela.
Celem unormowania przewidzianego w tym przepisie jest w istocie rzeczy możliwość uwzględnienia w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zaistniałych indywidualnych okoliczności, uzasadniających czasowe zaprzestanie prowadzenia egzekucji, stanowiące odstępstwo od zasady możliwie najszybszego wykonania zobowiązania.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku skarżącego zawartego w skardze o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego leży w kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej, a nie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Mając na uwadze powyższe, wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania postępowania egzekucyjnego nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek.