Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 czerwca 2012 r. w punkcie pierwszym oddalił skargę I. B. na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Jednocześnie w pkt 2 wyroku zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na rzecz radcy prawnego J. J. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2459/12 w punkcie pierwszym uchylił postanowienie w przedmiocie kosztów zawarte w pkt 2 zaskarżonego wyroku wskazując, że Sąd pierwszej instancji pominął żądanie o zwrot poniesionych wydatków, przy czym w uzasadnieniu orzeczenia nie wyjaśnił powodów takiego stanowiska; w pkt 2 oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. jw., tut. Sąd przyznał na rzecz ww. radcy prawnego kwotę 76,67 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a-c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490; dalej jako rozporządzenie), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- c) w innej sprawie - 240 zł (...).
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przysługuje w wysokości 240 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 295,20 zł.
Natomiast kwota 76,67 zł stanowiąca zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków, została zasądzona na rzecz wnioskodawcy na podstawie postanowienia Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. I SA/Gd 259/12.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.