Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 2 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący A. J. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie danych zawartych w oświadczeniu skarżącego o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentach znajdujących się w aktach podatkowych, ustalono, że skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, natomiast posiada zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie około 30 tys. zł, utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego i dochodu uzyskanego z umowy zlecenia, który waha się w granicach 1000 – 1250 zł. Małżonka skarżącego otrzymuje emeryturę w wysokości 620 zł. Ze świadczeń emerytalnych małżonków dokonywane są potrącenia egzekucyjne. Małżonka skarżącego posiada dom, i również zaległość podatkową w wysokości około 30 tys. zł.
W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Pod uwagę wzięto przede wszystkim kwotę uzyskiwanych przez skarżącego dochodów, wysokość zadeklarowanych przez niego kosztów jego koniecznego utrzymania oraz brak jakiegokolwiek majątku, w tym zasobów pieniężnych, co prowadzi do wniosku, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności z bieżących dochodów.
Z tych względów uznano, że skarżący wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.