Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 19 lutego 2013 r., skarżący B. W. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych w dniu 21 marca 2013 r. (data stempla pocztowego) na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia z dnia 18 marca 2013 r. i dokumentów źródłowych (odpisów: PIT-36 za 2012 r., wyciągów z rachunków bankowych, listy operacji bankowych, szczegółów kredytu, harmonogramu spłat kredytu, historii operacji na rachunku kredytowym, potwierdzenia uruchomienia kredytu z dnia [...] września 2010 r., umowy pożyczki z dnia [...] czerwca 2011 r., wymiaru opłat za mieszkanie, dowodu zapłaty za energię elektryczną oraz oświadczenia matki wnioskodawcy z dnia 18 marca 2013 r.) wynika, że wnioskodawca w dniu [...] września 2011 r. zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą i od tej chwili nie uzyskuje z ww. źródła żadnych dochodów, w ubiegłym roku podatkowym uzyskał łączny dochód (z działalności wykonywanej osobiście oraz praw własności intelektualnej) w wysokości 11.975,40 zł (przy przychodach w wysokości 15.753 zł oraz kosztach w kwocie 3.777,60 zł), aktualnie nie ma stałej pracy, utrzymując się z pracy dorywczej, z której osiąga średni miesięczny dochód w wysokości około 1.000 zł brutto.
Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności (na dzień 18 marca 2013 r. na dwóch rachunkach bankowych wnioskodawcy znajdowały się środki pieniężne w łącznej wysokości 971,48 zł), papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ciążą zaś na nim zobowiązania finansowe względem banków z tytułu udzielonej mu (w 2011 r.) pożyczki w kwocie 4.000 zł oraz zaciągniętego (w 2010 r.) kredytu w wysokości 22.454 zł. Łączne saldo zadłużenia z ww. tytułów na dzień 18 marca 2013 r. wynosiło 16.407,51 zł, zaś miesięczne spłaty, których termin płatności przypada na marzec br., stanowią w sumie kwotę 571,34 zł. Wnioskodawca, choć zamieszkuje razem z rodzicami, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, partycypując w kosztach utrzymania mieszkania w wysokości około 185 zł miesięcznie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość dochodu uzyskiwanego przez wnioskodawcę, brak oszczędności czy innych aktywów finansowych, jak również wysokość stałych miesięcznych obciążeń wnioskodawcy.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.