Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 13 kwietnia 2018 r. (data prezentaty na piśmie), skarżący R. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł, oraz ustanowienie adwokata.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.). Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że jest on współwłaścicielem na prawach małżeńskiej wspólności majątkowej mieszkania o powierzchni 40 m2 i wartości około 300.000 zł oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 0,0797 ha i wartości około 150.000 zł, posiada samochód marki [...] o wartości około 39.000 zł oraz zgromadził oszczędności w kwocie 100.000 zł. Skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe (z małżonką pozostaje w separacji), utrzymuje się z emerytury w wysokości 3.457,08 zł netto miesięcznie. Swoje stałe miesięczne wydatki skarżący określił na poziomie około 4.700 zł, zaliczając do nich alimenty (2.000 zł), opłaty za czynsz (600 zł), pozostałe opłaty związane z eksploatacją mieszkania, w tym za media (200 zł), koszty leczenia i rehabilitacji (150 zł), ubezpieczenia (250 zł) oraz wydatki "na życie i wypoczynek" oraz związane z używaniem samochodu (około 1.500 zł).
W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż skarżący nie wykazał zasadności wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z informacjami podanymi przez skarżącego posiada on znaczne oszczędności w kwocie 100.000 zł. Kwota ta wielokrotnie przewyższa wysokość kosztów postępowania, które mogą powstać w niniejszej sprawie, zarówno w zakresie kosztów sądowych, które powstały na tym etapie sprawy – wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pozostałych, przewidywanych kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako: rozporządzenie), wpisu od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd, który wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony na wniosek w kwocie 100 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192), jak i wydatków na opłacenie pełnomocnika z wyboru, które jest ustalane, co do zasady, swobodnie pomiędzy stronami, tj. mocodawcą i pełnomocnikiem.
Pewną wskazówką dla oceny obciążeń finansowych, jakie skarżący musiałaby ponieść z tego tytułu jest jedynie wysokość opłat, określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).
Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie podał ważnych powodów, dla których nie mógłby ww. kosztów uiścić z posiadanych oszczędności. Warto przy tym odnotować, że skarżący mimo, iż wykazał dochody niższe od ponoszonych wydatków, do których – co wymaga podkreślenia – zaliczył także comiesięczny wypoczynek, nie podnosi, iż ma jakiekolwiek trudności finansowe, tj. zaprzestał regulowania swoich bieżących zobowiązań, czy też nie reguluje ich terminowo.
W tych okolicznościach – mając na uwadze wysokość zadeklarowanych oszczędności – byłoby rzeczą zupełnie niezrozumiałą, gdyby koszty postępowania w niniejszej sprawie za skarżącego musieli ponieść inni podatnicy, których wpłaty podatkowe współtworzą budżet Państwa (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1040/13 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.