Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "A" sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 14 grudnia 2015 r. z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi.
W dniu 25 maja 2016 r. skarżąca spółka wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu zażalenie spółka zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 67 § 2, art. 73 § 1 i 4, art. 82, art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wskazując, że korespondencję doręczono innej spółce o podobnej nazwie znajdującej się pod tym samym adresem. Powyższe skutkowało błędnym przyjęciem przez Sąd, że nastąpił skutek doręczenia przesyłki doręczeni na zasadzie 73 § P.p.s.a. W świetle powyższego – zdaniem strony – nie rozpoczął biegu termin do usunięcia braków formalnych skargi.
W związku z powyższym spółka wniosła m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydania orzeczenia w trybie art. 192 § 2 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, taki charakter miało zażalenie strony skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. odrzucające skargę.
Sąd ponownie analizując akta sprawy, stwierdził, że spółka nie została prawidłowo wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, bowiem jak wynika z akt sprawy wezwanie zostało skierowanie do innego podmiotu mającego siedzibę pod tym samym adresem. W tych okolicznościach Sąd uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, Sąd wskazuje, że stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23). Zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku strony w zakresie kosztów postępowania zażaleniowego. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w sytuacji skorzystania przez Sąd I instancji z uprawnień wynikających z art. 195 § 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.