Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 lutego 2009 r. Wójt Gminy ustalił E. F. i J. F. zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2009 r.
W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 lipca 2009 r. utrzymało ją w mocy.
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło na wniosek E. F. i J. F. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2009 r. zakończonego decyzją tego organu z dnia 23 lipca 2009 r.
Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2012 r. odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia 23 lipca 2009 r.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2012 r.
E. F. i J. F. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako "P.p.s.a.", warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie służących w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia.
W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżonym do tutejszego Sądu rozstrzygnięciem jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2012 r., którą organ ten odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 23 lipca 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 4 lutego 2009 r. ustalającą E. F. i J. F. zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2009 r.
Jest to zatem decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 (wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i decyzji o odmowie wznowienia postępowania) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
Jeżeli zatem decyzja organu pierwszej instancji nie została zaskarżona, właściwy jest właśnie ten organ (np. naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt). Jeżeli natomiast strona wniosła odwołanie i sprawa zakończyła się przed organem odwoławczym, kwestię wznowienia postępowania i orzeczenia co do istoty rozstrzyga organ odwoławczy (np. dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej, samorządowe kolegium odwoławcze).
W rozpoznawanej sprawie organem właściwym do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, do przeprowadzenia postępowania w tym zakresie oraz do wydania decyzji kończącej postępowanie w tym przedmiocie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze, albowiem to właśnie ten organ wydał w ostatniej instancji decyzję w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego E. F. i J. F. za 2009 r.
Zgodnie z art. 221 Ordynacji podatkowej w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Przytoczona powyżej regulacja wprowadza wyjątek od zasady, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie do organu wyższego stopnia (dewolutywność odwołania).
Decyzja wydana w pierwszej instancji przez wymienione organy to rozstrzygnięcie, które zapadło w związku ze wznowieniem postępowania (art. 244 Ordynacji podatkowej) lub uruchomieniem trybu nieważności (art. 248 Ordynacji podatkowej).
W decyzji z dnia 30 stycznia 2012 r. zawarto pouczenie, że od decyzji tej służy prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji.
Pomimo prawidłowego pouczenia strona skarżąca nie wniosła od ww. decyzji odwołania, wniosła natomiast skargę do sądu administracyjnego.
Niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
W drugim punkcie postanowienia Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy od skargi.