Uzasadnienie
W dniu 21 sierpnia 2008 roku Skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając stan faktyczny, którego dotyczyć ma interpretacja, a nadto zadając pytanie czy powstaną konsekwencje podatkowe w sytuacji, gdy część wydatków na zakup gruntu została odliczona od dochodu w zeznaniu za rok 1999 w ramach ulgi na zakup gruntu pod budowę lokalu na wynajem, a następnie, tj. w roku 2005 i 2008 grunt ten został przekazany synowi w formie darowizny.
Zdaniem Skarżącej czynność opisana przez Skarżącą nie stanowiła zbycia nieruchomości (sprzedaży), gdyż przekazanie nieruchomości nie zostało dokonane za pieniądze, zatem nie ma obowiązku doliczenia do dochodu kwoty wydatków poniesionych na zakup gruntu, w części odliczonych od dochodu kwoty wydatków poniesionych na zakup gruntu, w części odliczonych od dochodu w roku 1999.
W dniu 28 października 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną Nr [...], w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, a w konsekwencji, iż przeniesienie na syna umową darowizny własności działki zakupionej pod budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, jako nieodpłatna forma zbycia, skutkować będzie obowiązkiem doliczenia do dochodów roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie, kwot uprzednio odliczonych.
Na stronie czwartej powołanej interpretacji organ podatkowy zawarł pouczenie, iż Stronie – Skarżącej przysługuje prawo do wniesienia skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem, a nadto iż skargę tę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Organ pouczył nadto Skarżącą, iż skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się się w dwóch egzemplarzach w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.
Na powyższą interpretację w dniu 4 marca 2009 roku Skarżąca za pośrednictwem Izby Skarbowej [...]Biura Krajowej informacji Podatkowej [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której Skarżąca wniosła o zmianę wykładni prawa zawartej w interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy ustosunkował się do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazanych przez Skarżącą, uznając je za nieuzasadnione a nadto wskazał, iż indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego w niniejszej sprawie została skutecznie doręczona Stronie w dniu 6 listopada 2008 roku oraz, że pomimo pouczenia zawartego w wydanej interpretacji indywidualnej, Skarżąca nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ podatkowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu 26 lutego 2009 roku.
Sąd zważył, co następuje
Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji, obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na podejmowane przez organy inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wedle art. art. 52 § 1 powołanej ustawy skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Zgodnie z § 2 w/w regulacji przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast stosownie do art. 52 § 3 w/w ustawy jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie Skarżąca nie dopełniła obowiązku wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, wynikającego z powołanego wyżej art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakreślonym przez ten przepis terminie.
Jak wskazał w postanowieniu dnia 25 wrzesnia 2007 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II GSK 136/07, LEX nr 374841), brak wykorzystania przysługującego środka zaskarżenia w myśl art. 52 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w/w aktu skutkuje odrzuceniem skargi. Na konieczność dopełnienia omawianego tu obowiązku przez stronę wskazuje także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2007 roku (sygn. akt II OSK 82/07) w którym stwierdził, iż koniecznym jest załączenie przez stronę skarżącą kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 53 § 2 w/w ustawy wraz z dowodem jego przesłania do organu dla ustalenia czy zachowano wszelkie wymogi formalne, które winny poprzedzać wniesienie skargi w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i 4 tego powołanego aktu.
Mając na uwadze, iż Skarżąca nie wykorzystała przysługującego środka zaskarżenia, na podstawie art. 52 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji, albowiem brak wykorzystania przysługującego środka zaskarżenia skutkuje odrzuceniem skargi.