Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez "A" spółkę z o.o. z siedzibą w U. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 stycznia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 2 listopada 2009 r. w sprawie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 45.369,20 zł.
Podstawę wydania powyższych rozstrzygnięć stanowił następujący stan faktyczny:
"A" spółka z o.o. z siedzibą w U. pismem z dnia 14 lutego 2008 r. (uzupełnionym pismem z dnia 7 kwietnia 2008 r.) powołując się na art. 64e § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.- zwana dalej "u.p.e.a."), złożyła wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 45.369,20 zł, określonych w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 27 września 2007 r. argumentując, że za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny.
W uzasadnieniu wniosku spółka powołała się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 78/06 wskazujące, iż zdaniem Sądu zmiana interpretacji przepisów dokonana przez organy skarbowe winna znaleźć rozważenie w wypadku ewentualnego wniosku strony o umorzenie należności w płatności należnego podatku akcyzowego. Ponadto spółka wskazała, iż Naczelnik Urzędu Celnego w S. kolejnymi decyzjami umorzył zaległości podatkowe w podatku akcyzowym za lata 2003- 2005 oraz za okres od stycznia do listopada 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości. Zdaniem spółki, oczywistym pozostaje konieczność umorzenia kosztów egzekucyjnych określonych dla czynności wskazanych w protokole zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 21 września 2007 r., nie znajduje bowiem żadnego uzasadnienia obciążenie zobowiązanej spółki tymi kosztami, podczas gdy same należności, w stosunku do których postępowanie egzekucyjne było prowadzone zostały umorzone.
Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008 r. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 32.785,60 zł.
W wyniku złożonego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 26 czerwca 2008 r. uchylił powyższe postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Kolejnym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej, po podjęciu czynności wyjaśniających odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 45.369,20 zł wynikających z tytułów wykonawczych z dnia 11 września 2008 r.
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 sierpnia 2008 r.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego zobowiązana spółka pismem z dnia 27 listopada 2008 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów procesu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 listopada 2008 r., uznając, że organy naruszyły przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na jego wynik, bowiem w procesie rozstrzygania sprawy organ egzekucyjny a następnie odwoławczy nie uwzględnił okoliczności faktycznych mogących wskazywać na przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych ze względu na "ważny interes publiczny".
Mając na względzie wskazany wyrok Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, w zakresie uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych mogących wskazywać na przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych w szczególności na przesłankę "ważnego interesu publicznego", o jakim mowa w art. 64 §2 pkt 2 u.p.e.a.
Dyrektor Izby Celnej, po przeanalizowaniu akt sprawy postanowieniem z dnia 2 listopada 2009 r. ponownie odmówił spółce umorzenia kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 45.369,20 zł wynikających z tytułów wykonawczych z dnia 11 września 2007 r.
Pismem z dnia 10 listopada 2009 r. "A" złożyła zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Z treści zażalenia wynikało, iż skarżąca spółka nie zgadza się z argumentacją powołaną przez organ egzekucyjny jako uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.
Dyrektor Izby Skarbowej w wydanym w dniu 25 stycznia 2010 r. rozstrzygnięciu postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, gdyż nie naruszało ono art. 64e § 1 i § 2 u.p.e.a., a treść rozstrzygnięcia podjętego przez organ egzekucyjny nie wykraczała poza przewidziany w tym przepisie luz decyzyjny.
Organ odwoławczy uznał, iż zebrany materiał dowodowy w pełni obrazuje sytuację finansową spółki i pozwala ocenić, czy spółka w momencie ściągania kosztów egzekucyjnych była je w stanie ponieść bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej.
Organ przytoczył treść mającego zastosowanie w sprawie art. 64e § 1 i § 2 u.p.e.a. oraz wskazał, że z woli ustawodawcy rozstrzygnięcie w kwestii umorzenia kosztów egzekucyjnych podejmowane jest w granicach uznania administracyjnego, stąd umorzenie przez organ egzekucyjny kosztów postępowania egzekucyjnego nie ma charakteru obligatoryjnego. Oznacza to, iż nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przesłanek nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do umorzenia kosztów egzekucyjnych dysponuje w tym przypadku organ egzekucyjny, który może, ale nie musi, umorzyć te koszty. Jednakże w świetle zaakcentowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego "uznaniowość" decyzji nie może oznaczać dowolności. Powyższe nie zwalnia organu egzekucyjnego od obowiązku zebrania - w trakcie toczącego się postępowania - materiału dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego, a następnie jego wnikliwej oceny w kontekście mającego w sprawie zastosowania art. 64e u.p.e.a.
Dlatego też dokonywana przez organ drugiej instancji kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że organ odwoławczy nie może nakazać organowi pierwszej instancji podjęcia określonego rozstrzygnięcia jest to bowiem kompetencja organu pierwszej instancji (w badanej sprawie organu egzekucyjnego).
W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor Izby Celnej prawidłowo przeprowadził postępowanie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Przede wszystkim uwzględnił dostarczone przez zobowiązaną spółkę dane dotyczące jej sytuacji finansowej i uznał, że przesłanka wynikająca z art. 64e § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia. Organ egzekucyjny stwierdził brak dostatecznych podstaw do uznania, że zobowiązana spółka nie była w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla jej sytuacji finansowej. Zdaniem organu odwoławczego wyciągnięte przez organ egzekucyjny wnioski, jakkolwiek dyskusyjne, nie stoją w sprzeczności z prawem. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż kierując się uznaniem administracyjnym organ dysponuje tzw. luzem decyzyjnym, co oznacza, iż może on wybrać jedną z możliwych konsekwencji normy prawnej. Nawet stwierdzenie sprzeczne z ustaleniami organu egzekucyjnego nie uprawniają tut. organu odwoławczego do zmiany uznania organu pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organ egzekucyjny zbadał również istnienie przesłanki ważnego interesu społecznego mając na uwadze wykładnię art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 646/05 (Lex nr 190818). Zadaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ egzekucyjny ponownie zbadał, czy powołane przez spółkę argumenty uznać można za ważny interes publiczny uwzględniając aspekty powołane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09.
Organ drugiej instancji stwierdził, że zobowiązani na każdym etapie postępowania mogą występować z wnioskami o ulgi w spłacie. Jednak sam fakt wniesienia wniosku o umorzenie nie stanowi przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W demokratycznym państwie prawa również organ egzekucyjny kierując się ideą praworządności zobowiązany jest do przestrzegania przepisów prawa i nie odstępowania od wszczęcia, czy też zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jeżeli nie wynika to z przepisów prawa.
W momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zajęcia ruchomości zaległości w podatku akcyzowym wynosiło 528.762 zł plus odsetki. Aby doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku, który był wymagalny organ egzekucyjny dokonał zajęcia ww. ruchomości tj. należących do spółki samochodów. Spółka przed dokonaniem ww. czynności nie wskazała innego możliwego do zastosowania środka egzekucyjnego. Zajęte pojazdy znajdowały się w dyspozycji spółki, a zatem był to mało uciążliwy środek egzekucyjny, a ich zajęcie nie mogło wpłynąć na dezorganizację pracy w spółce. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ egzekucyjny stwierdził, że spółka ma problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań. W takiej sytuacji zajęcie przedmiotowych ruchomości przed rozpatrzeniem wniosku o umorzenie należności było w pełni uzasadnione i zgodne z zasadami celowości oraz niezbędności egzekucji. Zasadność takiej regulacji nie budzi żadnych wątpliwości, albowiem całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanej spółki od wykonania nałożonych na nią obowiązków.
Koszty egzekucyjne nalicza organ egzekucyjny w wysokości określonej przepisami i pobiera je w trybie egzekucji administracyjnej. Obowiązek ich uiszczenia istnieje nie tylko wówczas, gdy należność została wyegzekwowana, ale również wtedy, gdy wprawdzie zostały podjęte czynności egzekucyjne, ale nie doprowadziły one bezpośrednio do ściągnięcia należności.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż organ egzekucyjny uwzględnił stanowisko wyrażone przez WSA w wyroku z 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09, albowiem uznał ważny interes publiczny oraz interes podatnika i umorzył zaległości podatkowe wraz z częścią odsetek. Zatem poprzez umorzenie zaległości podatkowych organ podatkowy udzielił pomocy publicznej na rozwój zobowiązanej spółki minimalizując tym samym w dużym stopniu negatywne skutki naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Zdaniem organu egzekucyjnego uzyskane przez spółkę ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych za lata 2003-2005 i częściowo za rok 2006 wraz z należnymi odsetkami, nie mogą być podstawą do udzielenia pomocy w postaci umorzenia także i kosztów egzekucyjnych.
Końcowo organ drugiej instancji wskazał, że w sprawie nie zaistniały także podstawy do umorzenia kosztów egzekucyjnych w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 64e § 2 pkt u.p.e.a., gdyż wyegzekwowanie przedmiotowych kosztów nie spowodowało powstania niewspółmiernych wydatków egzekucyjnych.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka "A" reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 stycznia 2010 r.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki wskazał, iż w wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił wykładnię pojęcia "ważny interes publiczny" jako jednej z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, a Dyrektor Izby Skarbowej w uchylając postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 sierpnia 2008 r., zasygnalizował ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki organ egzekucyjny wydając postanowienie z dnia 2 listopada 2009 r., w którym po raz kolejny odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych, nie tylko nie zastosował się do oceny prawnej i zaleceń Sądu, ale posunął się do całkowitego zignorowania tej oceny czy też miejscami polemizował z nią. Skarżąca spółka zaznaczyła, że tego rodzaju działanie Dyrektora Izby Celnej spotkało się z pełną aprobatą organu drugiej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest mowa o tym, iż wskazał on na "konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego", choć takiego zalecenia i słusznie nie było w postanowieniu wydanym po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
Ponadto pełnomocnik strony podkreślił, że żaden z organów nie odniósł się do wskazywanego przez skarżącą zignorowania art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co więcej Dyrektor Izby Celnej uznał, że ocena prawna Sądu jest błędna i nie ma zamiaru się do niej stosować. Zdaniem pełnomocnika spółki w związku z powyższym tylko taki wniosek można wyciągnąć z wywodów organu uzasadniających odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych. Organ drugiej instancji zaakceptował tego rodzaju postępowanie, uznając, że ocenę prawną Sądu i jego zalecenia w istocie można zignorować.
Reasumując strona skarżąca wskazała, że niniejsze postanowienie winno zostać uchylone z uwagi na fakt niezastosowania się organów obydwóch instancji do wskazań, co do dalszego postępowania oraz pominięcia oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Dyrektor Izby Skarbowej udzielając odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności Sąd kierował się treścią art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Z cytowanego przepisu wynika, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie w sprawie. Organ jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Z kolei związanie sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.
Zgodnie z jednolitymi w tym względzie poglądami judykatury związanie oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu, należy pojmować jako obowiązek każdego składu sądu orzekającego w tej sprawie uwzględniania tej oceny, dopóki orzeczenie, w którym ocena ta zostanie wyrażona nie zostanie uchylone lub zmienione w sposób przewidziany prawem (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, publ. OSNAPiUS 1999/1/2; Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 14 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1040/07, publ. Lex nr 531431, z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 407/06, publ. LEX nr 362477). Wyrażenie przez kolejny skład sądu orzekający w danej sprawie odmiennej oceny prawnej skutkowałoby bowiem podważaniem - w inny niż przewidziany ustawą sposób (poprzez wniesienie środka odwoławczego) mocy wiążącej prawomocnego wyroku wydanego w tej sprawie. To zaś byłoby niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą poszanowania prawa.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organ egzekucyjny przed wszczęciem wobec spółki "A" egzekucji posiadał wiedzę o złożonych przez nią wnioskach o umorzenie zaległości podatkowych, wobec czego zdaniem Sądu, podjęcie przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych pozostaje w sprzeczności z ogólnymi zasadami postępowania egzekucyjnego takimi jak: zasada celowości i niezbędności egzekucji, wywodzonych z art. 7 u.p.e.a. Zasady te mają charakter normatywny, co oznacza, że ich naruszenie jest zawsze naruszeniem prawa.
Dalej Sąd wskazał, iż organ egzekucyjny podejmując czynności egzekucyjne polegające na zajęciu ruchomości dłużnika nie kierował się zasadą niezbędności w stosowaniu środków przymusu (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Toczące się postępowanie w zakresie umorzenia zaległości podatkowych zobowiązanej spółki pozwalało bowiem na żywienie nadziei o zbędności w stosowaniu środków przymusu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, że interes publiczny, rozumiany w kontekście zaufania do organów władzy czy korekty błędnych decyzji, nie może być oceniany jednostronnie. W sytuacji, gdy skarżący zastosował się do wiążącej interpretacji prawa podatkowego i to z tą właśnie sytuacją związane było zadłużenie, i w rezultacie konieczność uiszczenia kosztów egzekucyjnych, uzasadnionym było wyważenie interesu publicznego nie tylko z perspektywy organu, ale także z punktu widzenia podatnika, prowadzącego działalność w oparciu o zaufanie do organów administracji publicznej.
Końcowo Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym wszczęcie postępowania egzekucyjnego, pomimo zaistnienia warunków do jego wstrzymania, może uzasadniać istnienie ważnego interesu publicznego jako przesłanki uzasadniającej umorzenie kosztów egzekucyjnych.
Tak obszerne przytoczenie treści uzasadnienia wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09 było konieczne z uwagi na zawartą w nim ocenę prawną i jej związaniem zarówno Sądu jak i organu.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 stycznia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 listopada 2009 r. narusza art. 153 P.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie to jest sprzeczne z powyżej cytowaną oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09.
Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego oraz we wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, spółka konsekwentnie kwestionowała okoliczność powstania zobowiązania podatkowego objętego egzekucją, stwierdzając, iż nie uiszczała podatku akcyzowego z uwagi na przeświadczenie, że nie ma takiego obowiązku, albowiem takie stanowisko zajął organ podatkowy w interpretacji przepisów. Spółka wskazała także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 78/06, rozpoznając skargę w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do grudnia 2002 r. stwierdził, iż podniesione przez stronę okoliczności zmiany interpretacji przepisów dokonywanej przez organy skarbowe winny znaleźć rozważenie w wypadku ewentualnego wniosku strony o umorzenie należnego podatku akcyzowego.
Akcentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej fakt umorzenia w odrębnych postępowaniach odsetek za zwłokę oraz zaległości podatkowych w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2004 r., od lutego do grudnia 2005 r. i od stycznia do listopada 2006 r. (decyzje z dnia 31 stycznia 2008 r., z dnia 31 marca 2008 r. i z dnia 31 października 2008 r.) nie świadczy zdaniem Sądu o tym, iż w postępowaniu będącym przedmiotem niniejszej skargi zrealizowana została zasada zaufania do organów podatkowych czy też, że uwzględniono ważny interes publiczny, o którym mowa w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Tymczasem obowiązkiem organów było zrealizowanie zasady zaufania do organów podatkowych oraz uwzględnienie ważnego interesu publicznego w tym konkretnym postępowaniu.
Dodatkowo można stwierdzić, iż skoro zasadne było umorzenie zaległości podatkowych w podatku akcyzowym oraz odsetek za zwłokę, to równie uzasadnione jest umorzenie kosztów egzekucyjnych związanych z tymi zaległościami.
Ponownie rozpoznając sprawę zarówno organ odwoławczy jak i Dyrektor Izby Celnej winny wziąć pod uwagę powyższe rozważania ze szczególnym uwzględnieniem stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażonego w wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 8/09.
Wobec stwierdzonych naruszeń prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy orzeczono, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 209 w związku z art. 200 P.p.s.a.