Uzasadnienie
K. P. w skardze na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu wnioskodawca uzupełnił w dniu 9 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego).
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 kwietnia 2010 r. (doręczone w dniu 26 kwietnia 2010 r.), ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, od dnia 1 maja 2009 r. pozostaje bez pracy, nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, gdyż z ww. dniem przystąpił do Programu Zwolnień Monitorowanych, w ramach którego w okresie od 12 października 2009 r. do 27 stycznia 2010 r. odbył kurs na prawo jazdy kategorii D do B, a w okresie do 30 marca do 15 czerwca 2010 r. – kurs kwalifikacji wstępnej na przewóz osób, warunkiem uczestnictwa był brak zatrudnienia od momentu przystąpienia do programu (dowód: zaświadczenie z [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r., oświadczenie wnioskodawcy z dnia 1 maja 2010 r.), z uwagi na brak dochodów korzysta z pomocy rzeczowej oraz finansowej rodziny i znajomej, z przekazywanych środków m. in. reguluje opłaty za wynajem mieszkania, dokonuje spłaty rat kredytowych (dowód: wyciągi z rachunku bankowego sporządzone za okres od 1 lutego do 1 maja 2010 r.), poza mieszkaniem o powierzchni 60 m2 oraz garażem, których jest właścicielem wraz z byłą żoną, a z których to nieruchomości nie korzysta, nie posiada innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności, pojazdów mechanicznych (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 1 maja 2010 r. o nieposiadaniu pojazdów mechanicznych, wyciągi z rachunku bankowego), wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek, których łączna spłata w kwietniu 2010 r. wynosiła 1.079,93 zł, korzysta także z odnawialnej linii kredytowej w rachunku oraz kart kredytowych i z tego tytułu na dzień 31 marca 2010 r. posiadał zadłużenie w kwocie 2.382,94 zł i 5.087,31 zł. Wyjaśnił przy tym, że rosnące zadłużenie wobec banków jest wynikiem utraty dochodów. Wnioskodawca zaciągał bowiem kolejne pożyczki na poczet spłaty zobowiązań powstałych w okresie zatrudnienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia brak dochodów, związana z tym konieczność korzystania z pomocy członków rodziny i innych osób, brak zasobów pieniężnych, rosnące zadłużenie wobec banków. Sytuacja finansowa wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.