Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał sprostowania postanowienia z dnia [...] o zmianie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 215 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm), zwanej dalej Ordynacją podatkową, poprzez błędne pouczenie o braku środka zaskarżenia, czym pozbawiono stronę przysługującego jej prawa do czynności procesowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm) działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. skarga przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, ale jedynie takie, na które służy zażalenie, bądź też kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia nie należy do żadnej z wyżej wymienionych kategorii postanowień. Nie kończy ono postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje na nie także zażalenie. Sąd, podobnie jak organ podatkowy, stoi bowiem na stanowisku, że postanowienie, którego przedmiotem jest sprostowanie postanowienia niezaskarżalnego, wydane w oparciu o art. 215 § 1 w zw. z art. 219 ordynacji podatkowej nie jest zaskarżalne. Mimo, iż paragraf trzeci art. 215 ordynacji podatkowej przewiduje możliwość złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji (która jest zaskarżalna), to jednak należy mieć na uwadze, że przepis art. 215 ordynacji podatkowej z mocy art. 219 ww. ustawy stosuje się do postanowień jedynie odpowiednio, a nie wprost. Oznacza to, że przepis, do którego odwołano się ma zostać zastosowany jedynie w zakresie, jaki da się pogodzić z charakterem instytucji prawnej regulowanej przepisem odsyłającym.
W niniejszym przypadku sprostowanie obejmuje swym przedmiotem postanowienie niezaskarżalne. Odpowiednie stosowanie art. 215 ordynacji podatkowej polegać będzie zatem na tym, że organ będzie mógł orzec w przedmiocie sprostowania postanowienia niezaskarżalnego, jednakże na takie postanowienie zażalenie nie będzie przysługiwało.
Nie do przyjęcia jest bowiem taki stan, by możliwe było zaskarżanie zażaleniem postanowienia o sprostowaniu rozstrzygnięcia niezaskarżalnego i w konsekwencji dopuszczenie możliwości złożenia skargi na orzeczenie organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i dalej zaskarżenie orzeczenia WSA skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Takie mnożenie środków zaskarżenia, jak słusznie wywodził organ podatkowy, pozostawałoby w sprzeczności z konstrukcją środków zaskarżenia. Analiza powyższych przepisów pozwala stwierdzić, że skarżący błędnie zinterpretował zakres odesłania z art. 219 ordynacji podatkowej.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił.