Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 28 maja 2013 r. skarżąca A. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub doradcy podatkowego.
Powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, w związku z tym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 czerwca 2013 r. zobowiązano wnioskodawczynię do usunięcia braków przez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 6, 7, 8, 9, 10 oraz 11 formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto zobowiązano wnioskodawczynię do wskazania, czy wnosi o ustanowienie adwokata czy też doradcy podatkowego.
W dniu 11 czerwca 2013 r. skarżąca przedłożyła kolejny formularz PPF, który ponownie zawierał braki formalne, tj. niewypełnione ani niezakreślone rubryki. Wnioskodawczyni po raz kolejny pozostawiła pustą rubrykę nr 7.1. przeznaczoną na wpisanie nieruchomości (w części dotyczącej domu, nieruchomości rolnej i innych nieruchomości) oraz rubrykę nr 7.2.1. przeznaczoną na wpisanie zasobów pieniężnych.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 1 lipca 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W dniu 16 lipca 2013 r. skarżąca złożyła sprzeciw od wydanego zarządzenia podnosząc, że w dobrej wierze złożyła po kolei dwa wypełnione formularze PPF o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie sądziła, że pozostawienie rubryki niezakreślonej powoduje nie przyjęcie wniosku, tym bardziej, że trzy miesiące wcześniej Sąd zwolnił ją z kosztów sądowych.
Skarżąca wskazuje ponadto, że została pouczona i tak zrozumiała, że pierwszy wypełniony prawidłowo wniosek wystarczy i nie musi składać dokładnie kolejnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Analizując ponownie złożony wniosek stwierdzić należy, że zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z przepisu tego wynika, że warunkiem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd jest złożenie go na urzędowym formularzu i prawidłowe wypełnienie.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej z dnia 28 maja 2013 r. o przyznanie prawa pomocy zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, w związku z tym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 czerwca 2013 r. (doręczonym w dniu 7 czerwca 2013 r.) zobowiązano wnioskodawczynię do usunięcia braków przez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach: 6, 7, 8, 9, 10 oraz 11 formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto zobowiązano wnioskodawczynię do wskazania, czy wnosi o ustanowienie adwokata czy też doradcy podatkowego.
W dniu 11 czerwca 2013 r. skarżąca przedłożyła kolejny formularz PPF, który ponownie zawierał braki formalne, tj. niewypełnione ani niezakreślone rubryki. Wnioskodawczyni po raz kolejny pozostawiła pustą rubrykę nr 7.1. przeznaczoną na wpisanie nieruchomości (w części dotyczącej domu, nieruchomości rolnej i innych nieruchomości) oraz rubrykę nr 7.2.1. przeznaczoną na wpisanie zasobów pieniężnych.
Z tych względów Sąd uznał, że wnioskodawczyni nie uczyniła zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 14 czerwca 2013 r.
Odnosząc się do okoliczności podnoszonej w sprzeciwie wskazać należy, że występując o przyznanie prawa pomocy (formularz PPF złożony w dniu 12 marca 2012 r.) przez zwolnienie od kosztów sądowych skarżąca wypełniła wszystkie rubryki formularza a następnie przedłożyła wszystkie dokumenty, o których przedstawienie została wezwania i referendarz sądowy postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. przyznał skarżącej w ww. zakresie prawo pomocy.
Natomiast formularzem złożonym w dniu 28 maja i 11 czerwca 2013 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego, którego to wniosku, wezwana i prawidłowo pouczona o konsekwencjach nie uzupełnienia braków w terminie, nie uzupełniła. Są to zatem dwa odrębne wnioski, o odmiennych zakresach (zwolnienie od kosztów i ustanowienie doradcy podatkowego), których nie można utożsamiać.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a, pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania