Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 1 lutego 2011 r. nr utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 lutego 2010 r., nr [...], którą orzeczono o odpowiedzialności T. F. jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Skargę na powyższą decyzję T. F. wniósł w dniu 10 marca 2011 r. (data stempla pocztowego) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 14 marca 2011 r. (dowód: prezentata na kopii skargi znajdującej się w dzienniku korespondencji ogólnej).
Wobec faktu, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wysłał w dniu 17 marca 2011 r. mylnie złożoną skargę T. F. do Dyrektora Izby Skarbowej.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, została doręczona skarżącemu w dniu 10 lutego 2011 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – k. 348 akt administracyjnych).
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przewidzianego do wniesienia skargi upłynął z dniem 14 marca 2010 r. Tymczasem z dołączonej do akt sprawy koperty i znajdującego się na niej odcisku stempla pocztowego wynika, iż skarga została wprawdzie nadana w urzędzie pocztowym Wejherowo w dniu 10 marca 2011 r., a więc w terminie otwartym do jej złożenia, ale bezpośrednio do WSA w Gdańsku, tj. bez zachowania trybu wnoszenia skargi.
Wprawdzie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami nie nakładają na sąd obowiązku niezwłocznego przekazania skargi wniesionej przez stronę bezpośrednio do sądu właściwemu organowi administracji, to jednak orzecznictwo zarówno Sądu Najwyższego (na tle podobnych procedurze sądowadministracyjnej uregulowań odnośnie składania środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie opowiedziało się za takim właśnie stanowiskiem (por. wyroki NSA: z dnia 3 grudnia 2007 r., I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z dnia 20 maja 2008 r., II FSK 426/07, LEX nr 489100; postanowienia NSA: z dnia 30 stycznia 2008 r., II FSK 1724/06, LEX nr 453371; z dnia 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08, LEX nr 505331; z dnia 29 maja 2008 r., I FSK 631/08, LEX nr 505351; z dnia 26 czerwca 2008 r., I OZ 463/08, LEX nr 493793). Za takim stanowiskiem opowiedzieli się także przedstawiciele doktryny, twierdząc, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 103; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 248).
W niniejszej sprawie Sąd przekazał skargę T. F. Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 17 marca 2011 r., która wpłynęła do organu w dniu następnym. Tym samym uznać należało, że skarga została wniesiona dopiero w dniu 17 marca 2011 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Końcowo warto wskazać także na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2336/10 (CBOS), który w pełni podzielił pogląd NSA wyrażony w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1352/07, (Lex nr 574446), w świetle którego w konstrukcji uruchamiania postępowania sądowoadministracyjnego przewidzianej przez art. 54 § 1 P.p.s.a. tylko wniesienie skargi za pośrednictwem organu automatycznie wszczyna postępowanie przed tym sądem. Wobec tego należy przyjąć, że jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana bezpośrednio do sądu, nie zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne uruchamiane skargą, a przekazanie skargi pismem innemu podmiotowi np. organowi, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, nie następuje w ramach tej procedury już uruchomionej w sytuacji, gdy skarga zostaje wniesiona prawidłowo za pośrednictwem organu.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sparwie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia