Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 3 czerwca 2013 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. decyzją ostateczną, wydana po rozpatrzeniu odwołania R.K., utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r.
R.K. pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. wystąpił w trybie art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 618 ze zm.) z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej strona, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14, wskazała, że w niniejszej sprawie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia ww. decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Postanowieniem z dnia 15 września 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie. Natomiast postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r., odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 3 czerwca 2013 r. stwierdzając, że na etapie rozpatrywania sprawy z wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji po wznowieniu postępowania, a w konsekwencji nie zaistniała przesłanka uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zarzucił organowi podatkowemu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 246 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11, art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w związku z art. 246 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.
Zarzucając powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone na adres elektroniczny pełnomocnika w niezupełnej formie - nie zawiera oznaczenia organu podatkowego, który wydał postanowienie, oznaczenia strony, ani daty sporządzenia postanowienia i numeru sprawy.
Następnie, uzasadniając zarzut naruszenia art. 246 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, skarżący wskazał, że w dniu 21 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie o zawieszeniu wznowionego postępowania, z uwagi na uzależnienie jego wyniku od rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Celnej w zakresie podatku akcyzowego. Ponadto, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 29 listopada 2016r. nr [...] uchylił decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 19 marca 2013r. w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od marca do czerwca 2009r. oraz uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia 21 grudnia 2016r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej. Przed wydaniem decyzji z dnia 29 listopada 2016r. - jak podniósł Pełnomocnik - Dyrektor Izby Celnej wstrzymał wykonanie decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, czego Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania nie uwzględnił, mimo że wynik swojego postępowania uzależnił od rozstrzygnięcia w sprawie prowadzonej przez Dyrektora Izby Celnej.
W dalszej części Pełnomocnik wskazał, że Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 29 listopada 2016r. o nr: [...] i [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 19 marca 2013r., która utrzymuje w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2012r. w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do lutego 2009r., od której pismem z dnia 21 grudnia 2016r. zostało wniesione odwołanie oraz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 19 marca 2013r., która utrzymuje w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 września 2012r. w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2008r.
Wbrew ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu - jak podniósł Pełnomocnik - zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, na co wskazuje treść orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (wyrok z dnia 2 czerwca 2016r. sygn. akt C-418/14) - mającego wpływ na treść wydanej decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji w myśl przywołanego przepisu jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Przez prawdopodobieństwo uchylenia decyzji należy w ocenie Sądu rozumieć obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie przesłanki dającej podstawę do uchylenia decyzji jest wysoce prawdopodobne. Fakt powoływania przez podatnika określonych argumentów nie oznacza sam przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji może zostać uwzględniony jedynie wówczas, kiedy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o możliwości uchylenia decyzji wstrzymuje jej wykonanie, jeżeli zaś takiego przekonania nie ma, odmawia wstrzymania wykonania tej decyzji.
Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym tylko uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji, obliguje organ do jej wstrzymania na podstawie art. 246 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1059/12 i wyrok WSA z Łodzi z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt. I SA/Łd 642/14, publ. w bazie internetowej CBOSA). Określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na podaniu przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji.
Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy ocenił, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14, mający w jego ocenie wpływ na treść decyzji ostatecznej - organ bowiem błędnie przyjął, że brak spełnienia przez sprzedawcę wymogu formalnego uzyskania od nabywców w terminie miesięcznym oświadczenia o przeznaczeniu oleju napędowego na cele opałowe pozbawia dostawcę opodatkowania według preferencyjnej stawki akcyzy, co ma również wpływ na rozliczenie z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe.
Powyższy wyrok, jak wskazywał na to sam podatnik we wniosku o wznowienie postępowania, odnosi się do oceny skutków niespełnienia wymogów formalnych przy składaniu oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe na możliwość pozbawienia podatnika prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Wnioski płynące z treści wspomnianego wyroku ETS wymagają zatem w pierwszej kolejności rozważenia wpływu tego orzeczenia na ocenę skutków podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, a następnie wpływu tychże decyzji na rozstrzygnięcia podjęte w przedmiocie podatku od towarów i usług za te same okresy rozliczeniowe.
Jak wynika z treści decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 czerwca 2013 r., [...] w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r., organ ten na podstawie art. 29 ust. 20 ustawy o podatku od towarów i usług uznał się za związany ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 marca 2013 r. nr [...] oraz [...], którymi utrzymano w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 września 2012 r., określające R.K. kwoty podatku akcyzowego za poszczególne okresy rozliczeniowe, tj. odpowiednio za styczeń i luty oraz m.in. od marca do maja 2009 r., w związku z brakiem oświadczeń faktycznych nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego, a w konsekwencji niespełnieniem wymogu zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego do sprzedaży oleju opałowego, co ma bezpośredni wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Skarżący podniósł w skardze, że Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 29 listopada 2016r. nr [...] uchylił decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 19 marca 2013r. w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od marca do czerwca 2009r. oraz uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2012r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W aktach sprawy brak jest powyższych decyzji. W ocenie Sądu natomiast dokonanie oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostateczniej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 czerwca 2013 r. nr [...] wymaga zweryfikowania twierdzeń strony o uchyleniu przez Dyrektora Izby Celnej jego decyzji z dnia 19 marca 2013r. w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od marca do czerwca 2009r. Skoro bowiem decyzja ta miała wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego strony w podatku od towarów i usług, to jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji może mieć wpływ na prawdopodobieństwo uchylenia także i decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Oceny tego prawdopodobieństwa (na dzień rozstrzygania) musi dokonać organ, po zapoznaniu się z treścią decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 listopada 2016r. nr [...] i ewentualnie treścią rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.
Za nieuzasadniony zaś należy uznać zarzut naruszenia art. 217 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera bowiem – wbrew twierdzeniom skarżącego – wszystkie elementy, o których mowa w przywołanym przepisie. Brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w formie niekompletnej drogą poczty elektronicznej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., nr 31, poz. 153), zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 340 zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika – doradcy podatkowego (240 zł).