Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 lutego 2018 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki P. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ustawa wymienia w art. 61 § 3 p.p.s.a. dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny.
Rozpoznając sprawę Sąd wziął pod rozwagę, że świadczenie pieniężne, spełnienia którego dotyczy spór w sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym. Niemniej jednak rozważając skutki zapłaty należności należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi ponad 30.000 zł, jak również trudną sytuację majątkową i rodzinną Skarżącego, która wynika bezpośrednio z akt sprawy.
W związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy Skarżący przedłożył bowiem formularz obrazujący dokładnie sytuację materialną i rodzinną. Z analizy tego oświadczenia oraz załączonych w toku postępowania dokumentów źródłowych wynika, że Skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności (salda kont w "A" oraz "B", w okresie za który przedłożono wyciągi były ujemne, zaś saldo rachunku w "C", które podlega zajęciu egzekucyjnemu do kwoty 49.983,53 zł, wynosiło 0 zł), do dnia 18 kwietnia 2018 r. osiągał dochody z tytułu zleceń – w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 grudnia 2017 r. średnie miesięczne przychody z tego tytułu kształtowały się na poziomie 2.272,26 zł miesięcznie, zaś ostatnie wynagrodzenie wyniosło 668 zł, obecnie skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, na mocy zawartego porozumienia z wierzycielem jest zobowiązany do spłaty zadłużenia w ratach po 2.000 zł miesięcznie. Ponadto Skarżący zamieszkuje u rodziny nie ponosząc z tego tytułu żadnych kosztów i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z partnerką, na której utrzymaniu aktualnie pozostaje wraz z rocznym synem.
Mając na względzie przedstawioną sytuację materialną strony, jak również biorąc pod uwagę wysokość kwoty orzeczonej decyzją, Sąd stwierdził, że wyegzekwowanie tej kwoty grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.