Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 marca 2016 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 9 maja 2016 r., skarżący K. P. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), skarżący podał, że posiada dwie nieruchomości rolne o powierzchni około 1 ha oraz 5 ha, o wartości szacunkowej około 15 tys. zł i 300 tys. zł, z których prowadzona jest egzekucja, innego majątku nie posiada, natomiast posiada wielomilionowe zobowiązania, utrzymuje się z tzw. pracy dorywczej, z której osiąga dochód w wysokości do 800 zł netto miesięcznie oraz otrzymuje pomoc finansową od ojca w kwocie 300 zł miesięcznie, środki te przeznacza w całości na wyżywienie, leczenie, zakup odzieży i leków, komunikację oraz mieszkanie, które jest mu udostępniane za niewielką opłatą, tj. 300-400 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazać przy tym należy, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpoznając zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez nią dochody.
Odnosząc się do pierwszego aspektu, tj. wysokości kosztów postępowania, zauważyć należy, że koszty niniejszego postepowania kształtuje: 1/ wpis od skargi, który został określony w kwocie 18.510 zł; 2/ ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie); 3/ ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4/ ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Przechodząc do oceny zasadności wniesionego żądania referendarz sądowy uznał, że sytuacja finansowa, w jakiej obecnie znajduje się skarżący uzasadnia zwolnienie go od obowiązku ponoszenia w niniejszej sprawie kosztów sądowych w całości. W ocenie referendarza sądowego obciążenie skarżącego tymi kosztami w jakiejkolwiek części spowodowałoby, że nie byłby on w stanie zaspokoić swoich podstawowych, bieżących potrzeb życiowych.
Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej (w postaci udostępnienia lokalu mieszkalnego) innych osób, gdyż jego dochody nie pozwalają mu na samodzielne utrzymanie, cały jego majątek, którego wartość jest znacznie niższa od kwoty posiadanych przez niego zobowiązań, podlega zajęciu egzekucyjnemu.
W tym stanie sprawy referendarz stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.