Uzasadnienie
Skargą z dnia 12 lutego 2007 r. (nadana w urzędzie pocztowym w dniu 14 lutego 2007 r.) K.Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].
Doręczenie przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nastąpiło na adres wskazany przez podatnika w trybie art. 149 ordynacji podatkowej w dniu 22 grudnia 2006 r. Powołany przepis zezwala skutecznie doręczyć przesyłkę w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu do rąk pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie następuje za pokwitowaniem.
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W świetle przytoczonego przepisu termin wniesienia skargi przypadał na 21 stycznia 2007 r., skoro jednak był to dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływał w dniu następnym tj. 22 stycznia 2007 r.
Stwierdzić, zatem należy, że skarga złożona została po upływie terminu, bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego w [...] k. [...], gdzie nadano przesyłkę wynika, że skargę wniesiono w dniu 14 lutego 2007 r.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.