Uzasadnienie
W dniu 14 października 2014 r. Prezydent Miasta wydał interpretację indywidualną w przedmiocie podatku od nieruchomości, w której uznał stanowisko "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) za nieprawidłowe.
W dniu 29 października 2014 r. Spółka, nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą pismo wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa.
Prezydent Miasta nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przesyłką nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 30 grudnia 2014 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z 14 października 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.;) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a. Zgodnie bowiem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Przy czym, zgodnie z brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze skargą na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, a zatem skargą na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
Jak wynika z powyżej przywołanych przepisów do skargi składanej na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a., który wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy unormowany przypadek dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wtedy termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wówczas termin do wniesienia skargi, wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wskazania wymaga, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 53 § 2 p.p.s.a. nie jest instytucją postępowania administracyjnego (podatkowego), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, dlatego też nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 61 § 3 k.p.a.) czy Ordynacji podatkowej (art. 165 § 3 o.p.) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.06.2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, LEX nr 643172).
Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Kwestię, co należy rozumieć przez "wniesienie pisma", precyzuje w szczególności art. 83 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Dlatego też sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, liczyć należy od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od daty złożenia go osobiście we właściwym organie, a w przypadku nadania go za pośrednictwem poczty polskiej – od daty oddania go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego.
Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było uzależnienie biegu sześćdziesięciodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania organowi, to sformułowałby to w podobny sposób jak w przypadku terminu trzydziestodniowego posługując się słowem "doręczenie". Jeżeli w tej samej jednostce redakcyjnej aktu prawnego ustawodawca użył dwóch różnych sformułowań do określenia początku biegu terminów, to nie można dokonywać takiej interpretacji, która "wniesienie wezwania" zrównywałaby znaczeniowo z doręczeniem go organowi.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarżąca Spółka wezwała organ wydający interpretację do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2014 r. (data stempla pocztowego na znajdującej się w aktach administracyjnych, kopercie dołączonej do wezwania). Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji Spółka miała sześćdziesiąt dni, licząc od 29 października 2014 r., na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten kończył swój bieg w dniu 28 grudnia 2014 r. Zważywszy jednak na fakt, że ostatnim dniem terminu była niedziela, to zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., w takim przypadku za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po dniu wolnym od pracy tj. dzień 29 grudnia 2014 r. Skoro skarżąca Spółka nadała przesyłkę zawierającą skargę w dniu 30 grudnia 2014 r. (vide koperta k.
- 17) uczyniła to z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu.
W tym stanie sprawy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.