Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2011 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący J. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W myśl przepisu art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy przez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 4 sierpnia 2011 r., przedłożonych przez niego na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia z dnia 16 sierpnia 2011 r. oraz dokumentów źródłowych (odpisów: zaświadczenia lekarskiego z 14 kwietnia 2011 r., decyzji z 31 sierpnia 2010 r. o ustaleniu prawa do renty na dalszy okres, odpisu zeznania podatkowego za 2010 r., aneksów z 14 grudnia 2010 r., 7 i 11 stycznia 2011 r. do umów kredytowych oraz harmonogramów spłat kredytów, wyciągów z rachunku bankowego za okres od 17 maja do 17 sierpnia br.) ustalono, że wnioskodawca utrzymuje się z renty w wysokości 815,87 zł netto z tytułu częściowej niezdolności do pracy, przyznanej mu do 30 września 2013 r., prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada oszczędności (stan środków pieniężnych na rachunku bankowym prowadzonym dla wnioskodawcy na dzień 16 sierpnia 2011 r. wynosił 140,13 zł), papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie jest właścicielem nieruchomości, zamieszkuje u matki, którą się opiekuje.
Wnioskodawca ponosi wydatki na leczenie w wysokości około 100 zł miesięcznie oraz spłatę zaciągniętych kredytów bankowych, których raty wynoszą łącznie 1.024,02 zł. Jak wynika z historii operacji księgowanych na rachunku bankowym wnioskodawcy, z części zobowiązań względem banków nie wywiązuje się on w terminie (naliczane są odsetki karne i opłaty za zawiadomienia o nieterminowej spłacie). Stan zadłużenia wnioskodawcy względem instytucji finansowych na dzień 15 sierpnia 2011 r. według załączonych harmonogramów spłat kredytów wynosił 28.003,81 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wskutek nagłej choroby został pozbawiony możliwości wykonywania zawodu, i jedynym jego źródłem utrzymania jest świadczenie rentowe.
Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy w stosunku do wysokości ponoszonych przez niego stałych wydatków oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.