Uzasadnienie
A. i S. małżonkowie K., skarżący w niniejszej sprawie decyzje o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok, zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od wniesionej skargi oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Skarżący wskazali, że nie są w stanie uiścić wpisu od skargi w kwocie 276 zł, gdyż na obecną chwilę nie posiadają wolnych środków. Oszczędności zgromadzone na koncie bankowym w wysokości 20 tys. zł przeznaczone są na remont w mieszkaniu i zakup potrzebnych mebli włącznie z zakupem wyprawki dla dziecka. Małżonkowie mają na wychowaniu 6 letnią córkę. Posiadają współwłasność mieszkania o pow. 49 m2 o wartości około 200 tys. zł oraz samochód osobowy VW Golf IV. Dochodem wnioskodawców są wynagrodzenia za pracę w łącznej wysokości 4400 zł miesięcznie. Jako stałe wydatki wskazali: 1100 zł kredyt mieszkaniowy, 300 zł spłata pożyczek, opłaty za mieszkanie ok. 500 zł, opłaty za media ok. 300 zł, prywatne wizyty u lekarza 150 zł co 3 tygodnie, leki około 100 zł miesięcznie, opłata za studia 780 zł miesięcznie, paliwo około 200 zł miesięcznie.
Referendarz zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskowali o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym – w tym o ustanowienie dorady podatkowego z urzędu. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków.
Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Mając jednak na względzie, że skarżący posiadają znaczne zasoby pieniężne na kwotę 20 tys. zł, referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżących za osoby spełniające przesłankę przyznania prawa pomocy w jakiejkolwiek części.
W sytuacji skarżących nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę nagłego przeznaczenia posiadanych oszczędności na konsumujące je całkowicie, niezbędne życiowo wydatki. Jak bowiem podnoszą skarżący są to środki, które traktują jako oszczędności z przeznaczeniem na remont mieszkania.
W ocenie referendarza posiadane przez skarżących oszczędności, pozwalają im na poniesienie wszelkich kosztów postępowania bez uszczerbku własnego utrzymania. W tym na uiszczenie wpisu od wniesionej skargi i ustanowienie doradcy podatkowego. Przy czym podkreślić należy, sąd administracyjny kompleksowo ocenie legalność zaskarżonej decyzji i nie jest niezbędny udział fachowego pełnomocnika. Sąd administracyjny weryfikuje zgodność z prawem działania organów podatkowych z urzędu.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.