Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu J. K. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata M. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r. oddalił skargę oraz przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w kwocie 295,20 zł (z VAT).
Pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku sądu, w której wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 24/12 oddalił skargę kasacyjną.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej jako rozporządzenie).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawki minimalne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.