Uzasadnienie
"A" S.A. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 listopada 2010 roku, w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2005 r.
Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2011 r. Spółka została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...).
Postanowieniem z dnia 14 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone Spółce w dniu 21 marca 2011 r. (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki k. 30)
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 marca 2011 r. Spółka skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie przedłożyła dokumenty zgodnie z zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że jedyną osobą uprawnioną do odbioru korespondencji jest prezes Spółki. Tymczasem korespondencja zawierająca wezwanie sądu o uzupełnieni braków formalnych skargi została odebrana przez osobę nieupoważnioną do odbioru korespondencji. Skarżąca wskazała dalej, że o przesłaniu korespondencji dowiedziała się dopiero z chwila odebrania postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy).
Przepisy art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:
- • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Koniecznym warunkiem uwzględnienia wniosku o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Niedochowanie powyższego terminu skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem wniosku, o czym wprost stanowi art. 88 p.p.s.a. Postanowienie Sądu w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie ustanie przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wiązać należy z dniem 21 marca 2011 r., kiedy to skarżącej Spółce zostało doręczone postanowienie o odrzuceniu skargi. Z tym momentem, jak to zresztą wynika wprost z treści wniosku strony, skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. W związku z powyższym, z tą chwilą należy wiązać ustanie przyczyny uchybienia uzasadniające złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Tym samym od dnia następującego po 21 marca 2011 r. należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a więc upływał on 28 marca 2011 roku.
Tymczasem wniosek strony o przywrócenie terminu został przez skarżącą Spółkę nadany w urzędzie pocztowym w dniu 29 marca 2011 r. Skoro więc strona składa przedmiotowy wniosek dopiero w tym dniu, uznać należy, że czyni to z przekroczeniem 7 dniowego terminu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.