Uzasadnienie
A. W. i K. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia przemawia pochopność podejmowanych w sprawie decyzji w oparciu o sprzeczne opinie mające wpływ na ich życie, które w obecnej sytuacji jest w ubóstwie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Jednakże – jak podkreśla się w orzecznictwie – sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72).
Z uzasadnienia wydanego w dniu 27 czerwca 2011 r. postanowienia o przyznaniu skarżącym prawa pomocy wynika, że prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe, mając na utrzymaniu małoletniego niepełnosprawnego syna. Skarżąca nie pracuje, natomiast skarżący otrzymuje wynagrodzenie za pracę w średniej miesięcznej wysokości 2.115 zł netto (za okres od lutego do kwietnia br.), które pomniejszane jest przez pracodawcę o kwotę około 342 zł tytułem spłaty pożyczki zakładowej. Powyższy dochód jest jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny. W okresie od 1 maja 2010 r. do 30 kwietnia 2011 r. skarżąca otrzymywała na syna zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Od maja br. żadnego zasiłku nie otrzymuje, nie korzysta też z pomocy społecznej.
Skarżący nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 59 m2 oraz udziały w pojazdach mechanicznych o wartości 3.000 zł. Średnie miesięczne wydatki skarżących związane z utrzymaniem mieszkania (opłaty za czynsz i media) wynoszą około 613 zł, ponadto ponoszą oni wydatki na leki w kwocie około 100 zł miesięcznie.
Ponadto, z załączonych do skargi dokumentów medycznych wynika, że skarżąca A. W. cierpi na wiele dolegliwości (m.in. nadciśnienie tętnicze), co niewątpliwie ogranicza jej możliwości zarobkowe.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że niewątpliwie sytuacja materialna skarżących jest trudna, jednakże odniesienie tej sytuacji do określonej przez organy podatkowe kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego (456 zł) nie pozwala uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Należy również zwrócić uwagę, że skarżąca w dniu 23 lutego 2010 r. wpłaciła kwotę ciążącej na niej zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę (załącznik nr 13 do skargi).
Na marginesie należy wskazać, że również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.