Uzasadnienie
Pan M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 lutego 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 września 2011 r. w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2008 roku.
W piśmie z dnia 10 maja 2012 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, w szczególności wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności. Płatności pozyskiwane od dłużników przeznacza w pierwszej kolejności na wypłaty dla pracowników, zobowiązań wobec ZUS oraz bieżące zobowiązania wobec budżetu państwa. Wykonanie zaskarżonych decyzji, w których określone zobowiązania podatkowe łącznie wynoszą 140.290,22 zł spowoduje, w ocenie skarżącego, nieodwracalne konsekwencje gospodarcze (likwidację firmy, zwolnienie pracowników, brak środków na zaciągnięte kredyty).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała, że wykonanie wskazanej we wniosku decyzji wymierzającej podatek od towarów i usług mogłoby spowodować istotne negatywne następstwa. Za uwzględnieniem wniosku przemawia dodatkowo fakt, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżone zostało przez pana M. K. trzy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej dotyczących zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 roku.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.