Uzasadnienie
"A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 21 grudnia 2015 roku, w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2016 roku Spółka została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenia została uznana za doręczoną w dniu 11 maja 2016 r. Zakreślony termin na uiszczenie wpisu oraz usunięcie braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jak stanowi z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia należnego wpisu i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przedmiotowe zarządzenia, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, wobec jej nie odebrania przez Spółkę, zostały uznane za doręczone w dniu 11 maja 2016 r. W związku z powyższym, termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał w dniu 18 maja 2016 r. Wpis taki nie został uiszczony, a brak formalny skargi nie został usunięty, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Wskazania wymaga w tym miejscu, że pierwsza z przesyłek zawierająca przedmiotowe zarządzenia z dnia 18 marca 2016 r. kierowana była na adres Spółki wskazany w treści skargi tj. G., Z. Przesyłka ta nie została jednak skutecznie doręczona a z adnotacji doręczyciela, umieszczonej na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki wynika, że wskazany adres nie jest prawidłowy. Ponowna próba doręczenia przesyłki na ten sam adres również zakończyła się zwróceniem przesyłki do sądu z adnotacją o braku wskazanego na przesyłce adresu. W związku z powyższym Sąd podjął kolejną próbę doręczenia zarządzeń z dnia 18 marca 2016 r. tym razem nadając przesyłkę na adres wskazany w treści zaskarżonej decyzji, jak również w innych pismach znajdujących się w aktach administracyjnych (zarówno pochodzących od organu jak i od Spółki). Przesyłka przesłana na adres M., Z. została uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., po uprzednim prawidłowym, dwukrotnym awizowaniu przesyłki.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.