Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie przez K.M. terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], określającej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2010 r. na kwotę 996.407,00 zł.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania, została doręczona stronie w dniu 10 grudnia 2010 r. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji w dniu 27 grudnia 2010 r., a więc z uchybieniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Mając to na uwadze organ odwoławczy działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania po zakończeniu postępowania odwoławczego. Skarżący przyznał, że złożenie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminowi, jednakże wskazał na szczególne okoliczności związane ze swoim stanem zdrowia oraz sytuacją rodzinną, które jego zdaniem wykluczają zawinienie w przekroczeniu terminu do złożenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych wynika, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożone zostało z uchybieniem terminu wynikającego z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Termin ten upłynął bowiem w dniu 24 grudnia 2010 r., a odwołanie wniesione zostało w dniu 27 grudnia 2010 r. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był wydać na podstawie art. 228 Ordynacji podatkowej postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, o czym przesądza sformułowanie art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej "organ stwierdza". Stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania, nawet jeśli organ podjął już czynności wyjaśniające kwestie merytoryczne w sprawie.
Uchybienie terminowi nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu i nawet z przyczyn niezależnych od strony stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. Podnoszone przez stronę okoliczności mające na celu usprawiedliwienie niedochowania terminu do wniesienia odwołania miałyby natomiast znacznie dla oceny wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie mogą być one jednak brane pod uwagę przy stwierdzeniu na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej obiektywnego faktu, jakim jest uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.