Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim postanowieniem nr 2218-7010. 34177794/2022 z 27 października 2022 roku dokonał zaliczenia wpłaty Z.B. z 27 października 2022 roku (w kwocie 1.361 zł) na poczet należności głównej z tytułu podatku od towarów i usług za "9/2022" (III kwartał 2022 rok).
Z.B. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 23 listopada 2022 roku złożył (drogą elektroniczną przez e-PUAP) zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim w sprawie zaliczenia wpłaty. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które według strony miały istotny wpływ na wynik sprawy:
- • art. 62, art. 55 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu wpłaty,
- • art. 217 w zw. z art. 210 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowych rozstrzygnięć,
- • art. 76a Ordynacji podatkowej w związku z niewydaniem postanowienia w sprawie nadpłaty podatku z tytułu PIT za 2020 rok i niedostarczeniem go, co zdaniem strony uniemożliwiło zaskarżenie go wcześniej i miało wpływ na kolejne postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim w sprawie kolejnych wpłat na poczet podatku VAT,
- • ogólne złamanie Ordynacji podatkowej w związku z przeksięgowaniem nadpłaty z tytułu PIT na inne niż z tytułu VAT zobowiązania niezgodne ze wskazaniem podatnika.
Z.B. zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowym zażaleniu nawiązał do wcześniejszych spraw, które nazwane zostały błędem Urzędu Skarbowego razem z błędem narzędzia dostarczonego przez Państwo, które spowodowało błędne zaliczenia wpłat na podatek od towarów i usług VAT i nadpłaty z tytułu podatku PIT. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o:
- • uchylenie postanowienia i zaliczenie wpłaty na poczet podatku VAT za trzeci kwartał 2022 roku zgodnie ze wskazaniem i deklaracją VAT-7K, a nie na okres 9/2022 jak to wynika z postanowienia,
- • uchylenie wszystkich postanowień od czasu nie zaliczenia nadpłaty z tytułu PIT na poczet VAT z przyczyn leżących po stronie podatnika a leżących po stronie Urzędu Skarbowego i błędnych narzędzi dostarczanych przez organy Państwa,
- • zwolnienie od kosztów ze względu na trudną sytuację zdrowotną i finansową,
- • połączenie z wcześniejszymi sprawami w związku z tym, że sprawa i tak trafi do Sądu,
- • zobowiązanie Urzędu Skarbowego do przedłożenia wszystkich pism kierowanych przez stronę w sprawie nadpłat od 2013 roku, tj. od rozpoczęcia działalności,
- • połączenie wszystkich zaskarżonych spraw gdyż są one wynikiem jednego wcześniejszego błędu Urzędu Skarbowego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 8 lutego 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że w niniejszym postępowaniu ocenie pod względem zasadności zaliczenia podlega jedynie, wpłata z 27 października 2022 roku na kwotę 1.361 zł, którą rozliczono postanowieniem nr 2218-7010.34177794/2022, nie natomiast całokształt postępowań prowadzonych w organach podatkowych.
Podkreślono, że istotą niniejszej sprawy jest postępowanie prowadzone w związku z zażaleniem na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim nr 2218-7010.34177794/2022 z 27 października 2022 roku, którym organ rozliczył wpłatę z 27 października 2022 roku w kwocie 1.361 zł na poczet należności w podatku od towarów i usług. Dokonując przedmiotowego zaliczenia organ pierwszej instancji wskazał, że zaliczenia dokonał na wrzesień 2022 rok, podczas gdy faktycznie dokonał tego zaliczenia na poczet podatku od towarów i usług VAT za III kwartał 2022 roku. Powyższe opisane zostało w piśmie z 7 grudnia 2022 roku, w którym organ pierwszej instancji wyjaśnił, że system jako ostatni miesiąc trzeciego kwartału generuje okres 9/2022".
Zdaniem organu wskazanie ostatniego miesiąca III kwartału w postanowieniu, jako okresu,na poczet którego dokonano zaliczenia nie stanowi naruszenia, które powodowałoby konieczność usunięcia zażalonego postanowienia z obrotu prawnego.
Powołując się na treść art. 62 § 1 O.p. organ uznał, że zaskarżone postanowienie jest odzwierciedleniem prawidłowo dokonanej czynności księgowej, tj. rozliczenia wpłaty (w wysokości 1 361 zł) z 27 października 2022 roku (zadysponowanej na VAT-7 za III kwartał 2022 rok) na poczet należności z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okres (która była zobowiązaniem o najwcześniejszym terminie płatności w podatku VAT).
Odnosząc się natomiast do zarzutu w kwestii naruszenia art. 217 w zw. z art. 210 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowych rozstrzygnięć wyjaśnić należy, że zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. oznaczenie organu podatkowego, datę jego wystawienia, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia oraz podpis osoby upoważnionej, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Zawiera również informację (w miejscu na dalsze objaśnienia) ile należy dopłacić do podatku VAT-7 za III kwartał 2022 roku. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut w ww. kwestii.
Postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych jest w pewnym stopniu odformalizowanym postępowaniem podatkowym, postanowienie natomiast wydane w tej sprawie stanowi odzwierciedlenie dokonanej czynności księgowej.
Postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 62 ustawy Ordynacja podatkowa ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych według zasad określonych w Ordynacji podatkowej.
Mając to na uwadze organ uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze strona zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- 1. ignorancję przepisów i dowodów wskazywanych przez podatnika a tym samym pogwałcenia zasady zaufania do organów władzy publicznej - art. 8 k.p.a.,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy,
- - art. 62, art. 55 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu wpłaty i powielaniu błędu,
- - art. 217 w zw. art. 210 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowych rozstrzygnięć w związku z ignorowaniem dowodów wskazywanych przez skarżącego,
- - naruszenie art. 76a Ordynacji podatkowej w związku z nie wydaniem postanowienia w sprawie nadpłaty podatku z tytułu PIT za 2020 r. i nie dostarczenie postanowienia podatnikowi (dokonywanie przeksięgowań bez postanowienia) a tym samym uniemożliwienie zaskarżenia go wcześniej; błąd ten ma wpływ na wydawane kolejne postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie kolejnych wpłat na poczet podatku Vat, wpłacanych przez podatnika zgodnie z deklaracjami Vat-7K,
- - ogólne złamanie Ordynacji podatkowej w związku z przeksięgowaniem nadpłaty z tytułu PIT na inne niż z tytułu Vat zobowiązania niezgodnie ze wskazaniem podatnika,
- 3. przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Strona wniosła o:
- 1. połączenie wszystkich spraw na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku o zaliczeniu wpłat do wspólnego rozpoznania,
- 2. zobowiązanie Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim do przedłożenia wszystkich pism kierowanych od 2013 r. przez skarżącego do Urzędu Skarbowego a dotyczących zaliczenia nadpłat podatku,
- 3. zwrócenie się do organów Państwa na okoliczność występujących błędów w "e-Deklaracje", ustalenie czy dochodziło do błędów w systemie dostarczanym przez organy państwowe, czy skarżący zgłaszał błędy w funkcjonowaniu narzędzia,
- 4. przedłożenie przez Urząd Skarbowy złożonych deklaracji Vat-7K od 2021 r.,
- 5. przedłożenie przez Urząd Skarbowy dokumentów wpłat dokonanych przez podatnika tytułem deklaracji Vat-7K od 2021 r. (potwierdzenia wpływów) ze szczególnym uwzględnieniem tytułu wpłaty,
- 6. przesłuchanie skarżącego na okoliczność wskazania zaliczenia nadpłaty na poczet podatku Vat w deklaracji PIT za 2020 r.,
- 7. przesłuchanie pracowników Urzędu Skarbowego biorących udział w spotkaniu ze skarżącym w zakresie wyjaśniania sytuacji nie zaliczenia nadpłaty podatku na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu vat i przyznania się pracowników do błędu - wysłanie upomnienia do skarżącego bez wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty,
- 8. stwierdzenie błędu narzędzia dostarczanego przez Państwo (tak wynika ze sprawy) - mimo wcześniejszych oddzielnych pism kierowanych w zakresie zaliczenia nadpłat na poczet Vat -w ostatniej deklaracji skarżący umieścił takie wskazanie niejako ponownie; ewentualnie wyjaśnienie podstaw obciążania podatnika za błędy narzędzi (e-Deklaracje) dostarczanych przez Państwo i błędy urzędników państwowych,
- 9. zobowiązanie Urzędu Skarbowego do przedłożenia wysyłanych do podatnika upomnień sprzed 2021 roku - na okoliczność wykazania, że do błędów w Urzędzie Skarbowym dochodziło już wcześniej w zakresie zaliczania nadpłat podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika,
- 10. ewentualnie poczynienie innych ustaleń w sprawie,
- 11. zwolnienie od kosztów w związku z trudną sytuacją materialną i zdrowotną,
- 12. udzielenia zabezpieczenie na czas trwania rozprawy w ten sposób aby wpłaty podatnika z tytułu deklaracji Vat-7K były księgowane zgodnie z deklaracją Vat-7K - zgodnie ze wskazaniem,
- 13. uchylenie wszystkich postanowień Urzędu Skarbowego a dotyczących przeksięgowanych przez Urząd Skarbowy nadpłat i wpłat niezgodnie ze wskazaniem podatnika oraz zaliczenie ich odpowiednio zgodnie ze wskazaniem podatnika na poczet podatku Vat (naprawienie błędu Urzędu Skarbowego),
- 14. wykazanie nadpłaty podatku w związku z pkt. 13 skargi,
- 15. orzeczenie odszkodowania i zadość uczynienia od Urzędu Skarbowego (Skarbu Państwa) za błędnie przeksięgowane wpłaty.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu nr 2201-IER.7010.127.2022 z dnia 8 lutego 2023 roku i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 października 2022 roku Z.B. złożył kwartalną deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za III kwartał 2022 roku, z wykazaną kwotą podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 3.361 zł (z terminem płatności 25 października 2022 roku).
W dniu 27 października 2022 roku podatnik dokonał wpłaty w kwocie 1.361 zł - tytułem podatku VAT za III kwartał 2022 roku. Organ podatkowy pierwszej instancji ww. wpłatę rozliczył na poczet podatku od towarów i usług VAT za "9/2022" (III kwartał 2022 roku) i jednocześnie wydał w tym zakresie postanowienie nr 2218-7010.34177794/2022 z 27 października 2022 roku w sprawie zaliczenia wpłaty.
W niniejszym postępowaniu - wbrew oczekiwaniom strony - ocenie poprawności zaliczenia podlegała jedynie wpłata dokonana w dniu 27 października 2022 roku na kwotę 1.361 zł, którą rozliczono na poczet podatku od towarów i usług VAT za III kwartał 2022 roku, nie natomiast całokształt postępowań prowadzonych w organach podatkowych.
Nie ulega wątpliwości, że trafny jest pogląd organu, iż postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 62 ustawy Ordynacja podatkowa ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych według zasad określonych w Ordynacji podatkowej.
Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest odzwierciedleniem prawidłowo dokonanej czynności księgowej, tj. rozliczenia wpłaty podatnika z dnia 27 października 2022 roku. Powyższe spowodowało, że organ rozpatrując zażalenie prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim nr 2218-7010.34177794/2022 z dnia 27 października 2022 roku.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie - wbrew twierdzeniu strony- nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W przepisie art. 62 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ustawodawca wyraźnie stwierdził, że wpłata jest zaliczana na poczet najstarszej zaległości we wskazanym przez podatnika podatku.
Przepis ten zatem wskazuje, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty, wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego, jest wiążąca dla organu podatkowego wyłącznie w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął.
Jako nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia art. 217 w zw. z art. 210 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera bowiem wszystkie wymagane prawem elementy, tj. oznaczenie organu podatkowego, datę jego wystawienia, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia oraz podpis osoby upoważnionej, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Zawiera również informację ile należy dopłacić do podatku VAT-7 za III kwartał 2022 roku.
Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia także do regulacji zawartej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Z treści tego przepisu wynika, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wyjaśnić należy, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową. A organy podatkowe działają zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w ramach tych przepisów. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tej zasady.
Odnosząc się do kwestii związanych z innymi postępowaniami, Sąd uznał, że pozostają one bez wpływu na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając to na uwadze Sąd uznał, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).