Uzasadnienie
Uzasadnienie
A Spółka z o.o. zaskarżyła sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego– dalej jako "organ administracji budowlanej II instancji" – z dnia [...] nr [...] wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), mocą którego, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – dalej jako "organ administracji budowlanej I instancji" – z dnia [...] w przedmiocie zwrócenia Spółce A wniesionego w dniu 26 stycznia 2004 r. podania o wydanie zaświadczenia lub wskazanie organu właściwego.
Zwrócone (ostatecznie) Spółce podanie zawierało wniosek alternatywny o wydanie stosownego zaświadczenia lub wskazanie organu właściwego do jego wydania, zaś uzasadnienie jego opierało się na wyjaśnieniach zawartych w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 20 października 2003 r., iż organem właściwym do potwierdzenia braku możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych jest właściwy organ administracji budowlanej. W nawiązaniu do tych wyjaśnień Spółka wnosiła o wydanie potwierdzenia o braku możliwości wykorzystania gruntów działki [...] w P. do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych wyrażających się w wyeksploatowaniu złóż żwiru i braku koncesji na ich dalszą eksploatację.
Następnie:
- 1) organ administracji budowlanej I instancji postanowieniem z dnia [...] odmówił Spółce wydania zaświadczenia żądanej treści (art. 219, art. 123 k.p.a.);
- 2) po rozpatrzeniu zażalenia organu administracji budowlanej II instancji postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
- 3) organ administracji budowlanej I instancji postanowieniem z dnia [...] (skutkiem sugestii organu II instancji) przekazał podanie Spółki według właściwości Wójtowi Gminy P. (art. 65 § 1, art. 123 k.p.a.) jako organowi właściwemu w zakresie zmiany zagospodarowania terenu;
- 4) wskutek zażalenia Wójta Gminy P. uznającego się za organ niewłaściwy organ administracji budowlanej II instancji postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji;
- 5) postanowieniem z dnia [...] - wydanym na podstawie art. 66 § 3 i art. 123 k.p.a. - organ administracji budowlanej I instancji zwrócił Spółce A wniesione w dniu 26 stycznia 2004 r. podanie o wydanie zaświadczenia lub wskazanie organu właściwego, gdyż organ budowlany nie jest właściwy w sprawie, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie treści podania.
Utrzymując w mocy to postanowienie organ administracji budowlanej II instancji zauważył, iż Spółka posługiwała się błędną interpretacją wyjaśnień Ministerstwa Finansów, bowiem w piśmie tym chodziło o budynki i budowle poddane zasadom Prawa budowlanego, zaś Spółka obiektów budowlanych nie miała. Jeżeli Spółka nie dysponowała "przedmiotem opodatkowania" podlegającemu wyłączeniu ze względów technicznych, to skierowanie do organu nadzoru budowlanego wniosku było niezrozumiałe. Przekazanie podania innym organom administracji publicznej było niecelowe, gdyż organy te wykazały, że nie posiadają kompetencji do wydania zaświadczenia.
W skardze z dnia 18 czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia (wskazanie organu właściwego) jako naruszającego prawo wynikające z przepisów art. 7, art. 12, art. 77 § 1 k.p.a. (nie zebranie materiału dowodowego), a ponadto naruszenie art. 65 § 1 i art. 66 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę z dnia 1 lipca 2004 r. wnoszono o jej oddalenie nie godząc się z żadnym z podniesionych w skardze zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kwestię sporną w sprawie niniejszej rozpatrzyć należy na szerszej płaszczyźnie niż to przyjęły organy administracji budowlanej oraz zarzuty skargi. Przede wszystkim przytoczyć należy treść przepisu, który wywołał podanie skarżącej Spółki, a mianowicie przepis art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) cyt. dalej jako "ustawa p.o.l." stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem (pomija się), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Przytoczony przepis nie zawiera odwołania wprost do przepisów Prawa budowlanego, a zatem nie można twierdzić, iż o względach technicznych przedmiotu opodatkowania rozstrzygać ma organ administracji budowlanej. Natomiast interpretacja tego przepisu poprzez definicję budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy p.o.l.) czy budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy) pozwala na przyjęcie stanowiska, iż o względach technicznych przedmiotu opodatkowania ewentualnie może wypowiedzieć się organ administracji budowlanej. Tryb warunkowy ma związek z takimi zdarzeniami, iż pewne względy techniczne (np. Ministerstwo Finansów w powołanym przez skarżącą Spółkę piśmie wskazuje na przyczyny technologiczne – zakręcenie zaworów, odcięcie dopływu gazu itp.) nie będą wymagały wypowiedzenia się organu administracji budowlanej, bowiem wcześniej powinno przeprowadzić się postępowanie dowodowe, w ramach którego na podstawie oględzin, czy innych środków dowodowych organ podatkowy będzie mógł rozstrzygnąć o uznaniu przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych za nie związany z działalnością gospodarczą, co nie oznacza, iż przedmiot ten nie podlega w ogóle opodatkowaniu. Wyraz owego uznania znajduje odzwierciedlenie w zastosowanych stawkach podatku od nieruchomości.
Natomiast niewątpliwie zgodzić się należy z takim stanowiskiem, że względy techniczne z omawianego przepisu ustawy p.o.l. mające odzwierciedlenie w stanach odpowiadających treści art. 66 i 68 Prawa budowlanego (zły stan techniczny budynku, czy nieodpowiedni stan techniczny) wymagać będą rozstrzygnięcia decyzyjnego organu administracji budowlanej.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nie może być regułą, iż każde powołanie się podatnika na okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l.) wymaga wypowiedzenia się organu administracji budowlanej, gdyż wprzód przeprowadzić należy postępowanie dowodowe na podstawie właściwych przepisów Ordynacji podatkowej.
To co dotychczas powiedziano przenieść należy na zachowanie się podatnika w ramach przepisów ustawy p.o.l. i ustawy – Ordynacja podatkowa. Według przepisu art. 6 ust. 8 ustawy p.o.l. osoby prawne są obowiązane m. in. składać organowi gminy deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy i wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości, bez wezwania, na rachunek budżetu gminy za poszczególne miesiące. Stan ten zatem odpowiada przepisowi art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowiącemu, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli podatnik nie spełni wymogu z art. 6 ust. 8 ustawy p.o.l. w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, to wystąpi sytuacja przewidziana w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, że organ podatkowy wyda decyzję, w której określi wysokość zobowiązania podatkowego, co powiązane zostanie z odsetkami za zwłokę, które naliczane są od zaległości podatkowej (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej), a tą jest podatek nie zapłacony w terminie płatności (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej).
W ramach rozważań ogólnych, jako że akta sprawy nie zawierają dokumentacji podatkowej, zauważyć należy, iż może nastąpić taka sytuacja, kiedy to podatnik deklaruje podatek od przedmiotów opodatkowania i go wpłaca, a następnie dochodzi do przekonania, że nadpłacił lub nienależnie zapłacił podatek. Jest to zatem sytuacja, w której powinno nastąpić wszczęcie postępowania o stwierdzenie nadpłaty opisane w roz. 9 Ordynacji podatkowej.
Wobec tego osoba prawna jako podatnik będący przekonany (co nie oznacza jeszcze, iż ma rację) o tym, że jego przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych ma do wyboru jedną z dwóch wskazanych możliwości, z tym że oczywiście pierwsza z nich na tyle jest niedogodna, że wiąże się z dodatkową opłatą odsetek za zwłokę. Dodać należy, iż nie wykonanie zobowiązania podatkowego w ramach samoobliczenia polegać może na zastosowaniu nieprawidłowej stawki podatku od nieruchomości.
Przedstawiony stan prawny i wynikający z niego sposób zachowania podatnika pozwala na stwierdzenie – z takim zastrzeżeniem, że Sąd opiera się na aktach sprawy nie zawierających dokumentacji podatkowej – że skarżąca Spółka winna kwestię względów technicznych przedmiotu opodatkowania skierować na drogę postępowania podatkowego prowadzonego przez Wójta Gminy P. w warunkach złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy i jego zapłaty, nie zaś – ewentualnie – na rozstrzygnięcie w oderwaniu od deklaracji podatkowej.
Organ administracji budowlanej powinien podanie skarżącej Spółki, skoro nie wystąpiły przesłanki z Prawa budowlanego, przekazać do Wójta Gminy P. jako organu podatkowego, nie zależnie od tego, iż w świetle przytoczonych przepisów ustawy p.o.l. i Ordynacji podatkowej podanie owe "nie miało szans" na merytoryczne rozpatrzenie, z zastrzeżeniem roku podatkowego, którego miało owe podanie dotyczyć (np. 2004). Rozstrzyganie o względach technicznych przedmiotu opodatkowania nastąpić może w ramach wniosku o stwierdzenie nadpłaty ustalonej na podstawie wynikającego z deklaracji podatkowej zapłaconego podatku.
Z powyższych względów uznać należało, iż mimo oczywiście błędnie i wadliwie dowodowo prowadzonego postępowania, co było skutkiem nieprawidłowo złożonego wniosku, wskutek oderwania go od deklaracji podatkowej zapadłe postanowienie rozstrzygające o zwrocie podania do wnioskodawcy na mocy art. 66 § 3 k.p.a. odpowiadało w istocie prawu.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.