Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako: "ZUS". "organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) (dalej k.p.a.) oraz art. 31 zq ust. 8 w zw. z art. 31 zq ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.) – dalej jako "ustawa o COVID-19" - utrzymał w mocy decyzję z 26 listopada 2020r., odmawiającą A Spółce z o.o. z/s w G. (dalej jako: "Spółka", "skarżąca") prawa do 100% zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.
W uzasadnieniu organ stwierdza, że w dniu 14 kwietnia 2020 r. Spółka złożyła wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020r. Pismami z dnia 9 czerwca 2020r. i z dnia 23 czerwca 2020r. ZUS poinformował Spółkę o wysokości zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za miesiąc marzec 2020 r.; kwiecień 2020 r. i maj 2020 r. W dniu 26 listopada 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Spółce zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za miesiące od marca 2020 r. do maja 2020 r. w wysokości 100%. W dniu 28 grudnia 2020 r. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy.
Po ponownej analizie sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanowił o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ przywołując treść art. 31 zo ust. 1a ustawy o COVID-19 podkreślił, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek w wysokości 50% łącznej kwoty należności wykazanej w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jest zgłoszenie się jako płatnik składek:
przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń mniej niż 10 ubezpieczonych.
W przedmiotowej sprawie organ stwierdził, iż działalność gospodarczą Spółka prowadzi od 2 listopada 2005r., zaś na dzień 29 lutego 2020r. zgłosiła do obowiązkowych ubezpieczeń 11 ubezpieczonych.
W związku z powyższym decyzja odmawiająca prawa do 100% zwolnienia z opłacania składek za miesiące od marca 2020r. do maja 2020r. zostaje utrzymana w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o jej uchylenie. Na podstawie art. 57 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na jego wynik, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego,
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego wynik, tj. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także postępując w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana z naruszeniem prawa, podczas gdy organ odwoławczy winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazuje, że takie orzeczenie godzi w zasadę wzbudzania zaufania do władzy publicznej. Wydając skarżoną decyzję, Zakład Ubezpieczeń Społecznych całkowicie pominął faktyczną sytuację skarżącego. Należało uwzględnić fakt, że skarżąca zajmuje się prowadzeniem lokali gastronomicznych. W obecnej pandemicznej sytuacji skarżąca jest niemal całkowicie pozbawiona możliwości osiągania dochodów, tymczasem musi ponosić bieżące koszty (w tym również składki na ubezpieczenia społeczne). Odmowa prawa do 100% zwolnienia z opłat na składki poważnie narusza interes prawny skarżącej i stoi w sprzeczności z bezstronnym traktowaniem stron postępowania.
Skarżąca wskazuje, że organ winien był w sposób rzetelny i całościowy rozpoznać sprawę i ocenić materiał dowodowy.
ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uwzględnił przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Aktem poddanym sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 26 listopada 2020 r. odmawiającą skarżącej prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. w wysokości 100 %.
Art. 31zo Ustawy stanowi:
- 1. Na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
- 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
- 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
- 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
1a. Na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
- 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
- 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
- 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych.
Z ustaleń organu rentowego (niekwestionowanych przez skarżącą) wynika, że płatnik składek prowadzi działalność od 2 listopada 2005 r. i na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych 11 ubezpieczonych.
W związku z powyższymi ustaleniami organu rentowego oraz w oparciu o wyżej powołane przepisy ZUS trafnie wywiódł, że skarżącej przysługuje prawo jedynie do 50 % a nie 100 % zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.
Z tych przyczyn na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.