Uzasadnienie
P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za wskazane miesiące 2009 i 2010 roku.
W złożonej do sądu skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że egzekucja należności podatkowej skutkować będzie utratą płynności finansowej. Może to również skutkować likwidacją prowadzonej działalności, albowiem kwota określonego zobowiązania podatkowego stanowi ponad 40% obrotu osiągniętego w 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwana p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawiała znaczna kwota zobowiązania podatkowego przekraczająca ponad pół miliona złotych oraz trudna sytuacja materialna P.S., znajdująca potwierdzenie chociażby w postanowieniu referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając na uwadze treść dokumentów załączonych przez skarżącego do wniosku o udzielenie prawa pomocy Sąd doszedł do przekonania, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawcy pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem dla jego majątku, a wyegzekwowanie należnego zobowiązania podatkowego prowadziłoby do zaistnienia sytuacji dalszego pogłębiania stanu zadłużenia. Biorąc bowiem pod uwagę porównanie zobowiązań ciążących na skarżącym oraz osiągane przez P.S. dochody uznać należy, że odtworzenie substancji majątkowej naruszonej dodatkowo na skutek egzekucji zobowiązania podatkowego połączone byłoby z koniecznością stosowania znacznego nakładu sił i środków. Powyższe uzasadnia więc, że w tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałaby się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, w punkcie pierwszym postanowienia wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.
Jednocześnie Sąd nie uznał za zasadne wstrzymać wykonanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Jak stanowi art. 239e Ordynacji podatkowej wykonaniu podlegają decyzje ostateczne, natomiast w odniesieniu do decyzji niedostatecznych ich wykonanie jest uzależnione od nadania im rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239a Ordynacji podatkowej). W rozpatrywanej sprawie walor decyzji ostatecznej, a zatem tej, która podlega wykonaniu w drodze przymusu egzekucyjnego ma decyzja Dyrektora Izby Celnej. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego jako nie będąca decyzją ostateczną, a dodatkowo jako nie zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu. Wobec wydania decyzji przez organ odwoławczy wykonaniu podlega tylko decyzja Dyrektora Izby Celnej, a zatem wniosek o wstrzymanie wykonania może zostać uwzględniony tylko co do tego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contrario, w punkcie drugim postanowienia odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.