Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik"), będący jednocześnie wierzycielem, wszczął postępowanie zabezpieczające do majątku M. N. (dalej: "strona", "skarżąca") na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia 21 listopada 2019 r.
Podstawę prawną obowiązku stanowi decyzja Naczelnika z dnia 21 listopada 2019 r. określająca przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. w kwocie 144.228 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 64.448 zł oraz orzekająca o zabezpieczeniu ww. zobowiązania podatkowego w kwocie 96.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 42.898 zł.
W dniu 26 listopada 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego: wierzytelności w [...] "A" Sp. z o.o. w S., wierzytelności z rachunku bankowego w [...] i wierzytelności z rachunku bankowego w [...].
Odpisy zawiadomień z dnia 26 listopada 2019 r. wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia nr [...] doręczono skarżącej w dniu 2 grudnia 2019 r.
Pismem z dnia 11 grudnia 2019 r. M. N., na podstawie art. 54 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.", wniosła skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z tytułu wzajemnych rozliczeń z [...] "A" Sp. z o.o. w S. Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1. art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez zaniechanie zbadania dopuszczalności egzekucji i przystąpienie do czynności egzekucyjnej pomimo oparcia przedmiotowej czynności na nieostatecznej i nieprawomocnej decyzji, w związku z czym wykonanie decyzji organu pierwszej instancji uległo wstrzymaniu z mocy prawa;
- 1. art. 29 § 1 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez zaniechanie zbadania dopuszczalności egzekucji i przystąpienie do czynności egzekucyjnej pomimo nienadesłania przez wierzyciela upomnienia dla zobowiązanego zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji spowodowało wszczęcie egzekucji bez wiedzy zobowiązanego.
W uzasadnieniu wskazano m.in., że decyzja z dnia 21 listopada 2019 r., na której oparto czynność w postaci zajęcia wierzytelności, jest nieprawomocna aż do czasu rozpatrzenia od niej odwołania. Nie jest zatem możliwe wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez wzgląd na kwestię formalną, tj. brak decyzji ostatecznej i prawomocnej.
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2020 r. Naczelnik oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
W wyniku wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 26 lutego 2020 r. utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej). W ramach tej instytucji nie orzeka się zatem ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Dyrektor podniósł, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.
Oceniając zarzuty sformułowane w piśmie skarżącej z dnia 11 grudnia 2019 r. organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ramach skargi na czynności zabezpieczające można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tych czynności zabezpieczających, natomiast kwestie dotyczące dopuszczalności zabezpieczenia podlegają rozpatrzeniu w innym trybie, tj. zarzutów z art. 33 u.p.e.a.
w związku z art. 166b u.p.e.a. Zdaniem Dyrektora, kwestie podniesione w piśmie z dnia 11 grudnia 2019 r. nie są i nie mogą być badane w postępowaniu skargowym ze względu na konkurencyjność środków zaskarżenia. Organ odwoławczy zauważył, że pismem z dnia 6 grudnia 2019 r. pełnomocnik strony złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...], oparte na przesłankach: nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz niespełnienia w tytule wymogów określonych w art.
27. Dyrektor wskazał, że z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów Naczelnik postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ich rozpoznania. Tym samym, to pełnomocnik pozbawił stronę możliwości obrony w zakresie tego środka zaskarżenia. Natomiast odwołanie od decyzji zabezpieczającej jest przedmiotem odrębnego postępowania.
Podsumowując dotychczasowe rozważania organ odwoławczy wskazał, że w przypadku wniesienia skargi na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego nie ma podstaw prawnych, by w toku tego postępowania dokonywać oceny celowości i dopuszczalności leżącego u podstaw dokonywania tych czynności postępowania zabezpieczającego; ustawodawca przewidział bowiem możliwość takiej oceny w innych trybach zaskarżenia.
Analizując dokonaną przez Naczelnika czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w [...] "A" Sp. z o.o. w S. Dyrektor nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Wskazano, że w ramach tego środka zabezpieczającego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a. Organ egzekucyjny zawiadomił skarżącą o zajęciu, doręczając w dniu 2 grudnia 2019 r. - skutecznie i w sposób prawidłowy, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki - odpis zawiadomienia z dnia 26 listopada 2019 r. wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia 21 listopada 2019 r.
W ocenie organu odwoławczego, organ egzekucyjny zastosował w przypadku zaskarżonej czynności zabezpieczającej jeden ze środków, do którego stosowania upoważnia go u.p.e.a. Wskazany środek zabezpieczający wymieniony jest w art. 164 § 1 pkt 1 tej ustawy, tj. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej (art. 89 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a.).
Dyrektor podniósł, że wystawiając zawiadomienie z dnia 26 listopada 2019 r. oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu skarżącej wraz odpisem zarządzenia zabezpieczającego nr [...] z dnia 21 listopada 2019 r., organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 1-3 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. oraz art. 155b § 1 pkt 1 u.p.e.a.
W ocenie Dyrektora, zawiadomienie z dnia 26 listopada 2019 r. spełnia wymogi wskazane w - mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zabezpieczającym - art. 67 § 2 u.p.e.a. określającym elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zaznaczono przy tym, że nie istnieje akt wykonawczy określający wzór zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym innych wierzytelności pieniężnych.
Mając na uwadze charakter postępowania prowadzonego w trybie art. 54 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. organ odwoławczy ocenił zaskarżone czynności zabezpieczające zajęcia innej wierzytelności pieniężnej jako zgodne z przepisami prawa oraz prawidłowo dokonane. Tym samym, skargę na zabezpieczenie w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej uznano za nieuzasadnioną.
W zakresie wniosku pełnomocnika strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego Dyrektor wskazał, że skarga na czynność zabezpieczającą jest środkiem względnie suspensywnym - samo wniesienie skargi na czynności zabezpieczające nie wstrzymuje postępowania zabezpieczającego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak fakultatywnie, w uzasadnionych przypadkach wstrzymać jego prowadzenie, co jest uzależnione od uznania organu egzekucyjnego lub organu nadzoru. Organ odwoławczy nie znalazł uzasadnienia dla wstrzymania postępowania zabezpieczającego na podstawie art. 54 § 6 u.p.e.a., zważywszy, ze skarga została uznana za niezasadną. Niezależnie od powyższego dodano, że organ egzekucyjny od dnia wniesienia skargi na czynności zabezpieczające nie podejmował żadnych czynności zabezpieczających do majątku skarżącej w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia nr [...].
W skardze na postanowienie organu odwoławczego M. N., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata [...], wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła mu naruszenie:
- 1. przepisu prawa materialnego, tj. art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez zaniechanie zbadania dopuszczalności egzekucji i przystąpienie do czynności egzekucyjnej pomimo oparcia przedmiotowej czynności na nieostatecznej i nieprawomocnej decyzji, w związku z czym wykonanie decyzji organu pierwszej instancji uległo wstrzymaniu z mocy prawa;
- 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 § 1 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez zaniechanie zbadania dopuszczalności egzekucji i przystąpienie do czynności egzekucyjnej pomimo nienadesłania przez wierzyciela upomnienia dla zobowiązanej zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji spowodowało wszczęcie egzekucji bez wiedzy zobowiązanej;
- 2. art. 54 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że wniesiona skarga jest nieuzasadniona na tej podstawie, iż zaskarżenie czynności egzekucyjnej możliwe jest innym środkiem zaskarżenia, podczas gdy przysługującym środkiem na zajęcie zabezpieczające innej wierzytelności pieniężnej, zgodnie z załączonym pouczeniem, jest skarga.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawę niniejszego postępowania stanowi nieprawomocna decyzja Naczelnika z dnia 21 listopada 2019 r., od której (w terminie ustawowo skutecznym) wniesiono odwołanie. Decyzja, na której oparto czynność w postaci zajęcia wierzytelności, jest zatem nieprawomocna, aż do czasu rozpatrzenia od niej odwołania. Nie było zatem możliwe wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez wzgląd na kwestię formalną, tj. brak decyzji ostatecznej i prawomocnej.
W ocenie strony skarżącej, organ egzekucyjny dopuścił się naruszenia art. 15 u.p.e.a., albowiem nie przesłał skarżącej pisemnego upomnienia. Skarżąca nie została w żaden sposób powiadomiona o możliwości skierowania decyzji z dnia 21 listopada 2019 r. do egzekucji. Organ wystawiający tytuł wykonawczy i wszczynający egzekucję winien bowiem z urzędu sprawdzić dopuszczalność egzekucji administracyjnej, czego w przedmiotowej sprawie nie dokonano, a tym samym dokonano ww. czynności bez podstawy prawnej. Ponadto kontynuowanie egzekucji z rachunku bankowego skarżącej doprowadziło do znacznego i bezzasadnego uszczuplenia jej majątku.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego strona skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., jak również dołączonym do zawiadomienia z dnia 26 listopada 2019 r. pouczeniem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że skarżąca miała dostępne inne instrumenty ochrony prawnej, który pozwoliłyby na zaskarżanie wskazanego zajęcia zabezpieczającego. Wskazano, że skarżąca wystosowała zarówno zarzuty od tytułów wykonawczych, jak również zaskarżyła decyzje, na podstawie, której zostały wydane, a także złożyła skargę w trybie z art. 54 § 1 u.p.e.a., poprzez zaskarżenie czynności egzekucyjnej. Odwołując się do orzecznictwa podniesiono, że poprzez wniesienie skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. można kwestionować (skutecznie) jedynie działania organów administracji podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego, którym w niniejszej sprawie bez wątpienia było zajęcie zabezpieczające innej wierzytelności pieniężnej.
Wskazano, że w ramach skargi na czynność egzekucyjną przewidzianej w art. 54 § 1 u.p.e.a. ocenia się wyłącznie prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej od strony wykonawczej, a więc jej zgodność z przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego, co w niniejszej sprawie zostało przez organ pominięte, bowiem skarżąca kwestionowała w skardze prawidłowość dokonania zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności, mając na względzie nieprawomocność decyzji będącej podstawą czynności organu egzekucyjnego oraz brak upomnienia. W ocenie strony skarżącej, postanowienie Naczelnika zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w tym przedwcześnie oraz opierając się na decyzji, która nie funkcjonowała w obrocie prawnym.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Aktem poddanym sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora z dnia 26 lutego 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika z dnia 3 stycznia 2020 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej.
Spór w sprawie sprowadza się w istocie do charakteru zastosowanego przez skarżącą środka prawnego i zakresu, w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny przy badaniu skargi złożonej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Dlatego też rozpatrzenie zarzutów skargi poprzedzić należy uwagami dotyczącymi istoty przywołanej instytucji postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, przy czym poprzez odesłanie zawarte w art. 166b tej ustawy ma ona odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zabezpieczającym.
Skarga na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą) jest środkiem służącym ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym (zabezpieczającym) - ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. Jej istota sprowadza się wyłącznie do zarzutów formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora.
Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wszelkie działania, o których stanowi ten przepis, obejmują działania faktyczne oraz oświadczenia woli lub wiedzy organu egzekucyjnego, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z kolei środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12 lit. a) i b) u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych z grupy pierwszej, dotyczącej należności pieniężnych, jest m.in. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąte).
Tym samym należy stwierdzić, że przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego do złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem oświadczeń woli lub wiedzy organu egzekucyjnego. To zaś, że złożony przez skarżącą środek ma charakter skargi na tę właśnie czynność nie pozostawia wątpliwości w świetle treści pisma z dnia 11 grudnia 2019 r. (k. 48-51 akt administracyjnych).
Nie budzi wątpliwości komentatorów oraz judykatury, że skarga na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w u.p.e.a. (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji). Nie jest natomiast środkiem, którym można zwalczać czynności procesowe organu rozstrzygające o uprawnieniach i obowiązkach uczestników postępowania. W takim bowiem przypadku stronie służy środek w postaci zarzutów, o czym stanowi art. 33 u.p.e.a. Przedmiotem skargi mogą być zatem zarzuty formalnoprawne odnoszące się do regulacji dotyczących przeprowadzenia konkretnej czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej), na co słusznie w niniejszej sprawie zwracały uwagę organy, odpowiadając na stanowisko skarżącej (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12; z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 290/13; z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2594/13, wszystkie dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. też R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2005, s. 152).
Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego o subsydiarności skargi na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) organu egzekucyjnego. W szczególności omawiana skarga nie może stanowić konkurencyjnego środka w stosunku do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 9 w zw. z art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a.). Obalenie podjętej wobec dłużnika czynności egzekucyjnej w trybie skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. może nastąpić jedynie poprzez kwestionowanie sposobu i formy przeprowadzenia danej czynności (zob. wyroki NSA: z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2833/14 i z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 802/13, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wydźwięk powyższego twierdzenia wzmacnia okoliczność, że skarżąca skorzystała równolegle z prawa do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego (art. 33 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a.). W piśmie z dnia 6 grudnia 2019 r. pełnomocnik strony wskazał następujące podstawy zarzutów: nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz niespełnienie w tytule wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów Naczelnik postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ich rozpoznania. Tym samym, to strona skarżąca sama pozbawiła się możliwości obrony w ramach tego środka zaskarżenia.
Jeszcze raz należy podkreślić, że w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą) nie orzeka się ani o zasadności i dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wnoszonej w trybie art. 54 u.p.e.a. skargi na czynność egzekucyjną nie można traktować jako uniwersalnego środka zaskarżenia, przy pomocy którego można skutecznie kwestionować wszystkie akty i działania podejmowane przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. również wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 1994/18, LEX nr 2587966).
Prawidłowo zatem organy poddały ocenie wniesioną przez M. N. skargę przede wszystkim w ramach zachowania warunków przewidzianych w art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a., skupiając się na ocenie formalnej poprawności zakwestionowanej czynności, nie odnosząc się do zagadnień, które mogły podlegać badaniu w ramach innych środków zaskarżenia i w innych postępowaniach (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3867/14, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołano przesłanki i okoliczności faktyczne sprawy, którymi kierował się organ wykazując, że zajęcie innej wierzytelności pieniężnej skarżącej odbyło się zgodnie z przepisami u.p.e.a. (art. 89 § 1-3 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a.).
Organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do zastosowania którego upoważniała go u.p.e.a., a mianowicie egzekucję z innej wierzytelności pieniężnej (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 5 u.p.e.a.). Zachowano przy tym terminy i sposób doręczenia zawiadomienia o zajęciu. O zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zawiadomiono dłużnika zajętej wierzytelności, tj. [...] "A" Sp. z o.o. w S., wzywając do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia o uznaniu zajętej wierzytelności i o przekazaniu lub odmowie przekazania organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności, jak i pouczając w trybie art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. (m.in. o obowiązku wstrzymania płatności długu uprawnionemu z tytułu uprzednio istniejącego zobowiązania). Organ egzekucyjny zawiadomił też zobowiązaną (w dniu 2 grudnia 2019 r.), że nie wolno jej zajętej kwoty odebrać od dłużnika ani też rozporządzać nią. Wszystko to wskazuje, że czynność zabezpieczająca (przewidziana ustawą) dokonana została w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami u.p.e.a.
Zarzuty i twierdzenia strony skarżącej dotyczące zaniechania zbadania dopuszczalności egzekucji, czy też braku doręczenia upomnienia zobowiązanej nie mogły być skutecznie podnoszone w tym postępowaniu. Regulacje prawne zawarte w u.p.e.a. przewidują możliwość odrębnego zaskarżenia przez zobowiązanego wymienionych okoliczności. Nie jest też rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu (jak i organu egzekucyjnego i organu nadzoru) dokonywanie oceny formalnej poprawności wszystkich czynności egzekucyjnych podjętych w postępowaniu, bowiem skarga ma charakter terminowy i może dotyczyć odrębnie każdej z tych czynności, nie zaś zespołu działań organu (tym bardziej, gdy były one dokonane w różnym czasie). Podobnie poza kognicją w niniejszej sprawie znajdują się zagadnienia związane z kwestią złożenia przez stronę odwołania od decyzji Naczelnika z dnia 21 listopada 2019 r., bowiem odwołaniu temu nadano odrębny bieg i w tej kwestii zostanie (lub już zostało) wydane odrębne (i odrębnie zaskarżalne) rozstrzygnięcie.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.