Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 września 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 178 i art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2026 r., bowiem uznał, że Dyrektor IAS w zakreślonym terminie nie usunął braku formalnego skargi kasacyjnej, gdyż nie złożył wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Zarządzeniami z dnia 19 sierpnia 2026 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika organu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej oraz wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, a także uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi organu w dniu 26 sierpnia 2026r. (k. 66 akt). W zakreślonym terminie pełnomocnik nie odniósł się do treści wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Dyrektor IAS złożył zażalenie na postanowienie z dnia 15 września 2026 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, w którym, zarzucając naruszenie art. 178 i art. 176 § 2 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu pełnomocnik organu wskazał, że skarga kasacyjna na dzień jej złożenia spełniała wymogi określone w art. 176 § 2 p.p.s.a., gdyż zawierała wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Zgodnie z powołanym przepisem uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była oczywista, to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu zażalenie jest oczywiście uzasadnione, bowiem ponowna analiza treści skargi kasacyjnej potwierdza, że pełnomocnik w skardze kasacyjnej zawarł wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W związku z powyższym Sąd uznał, że pełnomocnik Dyrektora IAS składając skargę kasacyjną dochował wymogów określonych w art. 176 § 2 p.p.s.a, co stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej w trybie autokontroli, o której mowa w art. 195 § 2 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu,