Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę F.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2010 roku.
Od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem w ustawowym terminie wniósł skargę kasacyjną.
Zarządzeniem z dnia 23 października 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia wskazanych w zarządzeniu braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
W dniu 16 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie odpisu pisma z dnia 16 listopada 2018 roku, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na zarządzenie pełnomocnik przedłożył niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pisma z 16 listopada 2018 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei art. 178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Przez "czynienie zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony" należy rozumieć dochowanie warunków formalnych każdego pisma procesowego składanego do sądu administracyjnego, określonych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, zaś stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.).
Braki formalne skargi kasacyjnej podlegają sanacji – jeżeli skarga kasacyjna nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia (art. 177a p.p.s.a.).
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, co przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów. Rolą Sądu nie jest zastępowanie strony w dokonywaniu czynności procesowych, leżących w jej interesie i stanowiących jej ustawowy obowiązek. Nie ma żadnych przeszkód prawnych by powyższą interpretację wymienionego w uchwale art. 47 § 1 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a., stosować także do braków pisma jakim jest skarga kasacyjna.
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącego był dwukrotnie wzywany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na pierwsze zarządzenie przewodniczącego wydziału z dnia 23 października 2018 r., pełnomocnik złożył do tutejszego Sądu pismo formułując w nim wnioski - nie zawarte w treści skargi kasacyjnej - których złożenie stanowi wymóg formalny tego środka zaskarżenia i bez których nie jest dopuszczalne nadanie skardze kasacyjnej biegu. W związku z tym, że powyższe pismo zostało złożone jedynie w oryginale, wezwano pełnomocnika do przedłożenia jego odpisu. W odpowiedzi pełnomocnik przedstawił niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię tego pisma.
Jak to już zostało wcześniej wskazane, przepis art. 47 § 2 p.p.s.a. dopuszcza możliwość składania odpisów pism w postaci fotokopii bądź wydruków poczty elektronicznej. Niemnem jednak, złożenie odpisu pisma w tej formie wymaga jego uwierzytelnienia.
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu.
Pismo pełnomocnika z dnia 16 listopada 2018 r. złożone w postaci kserokopii, aby można było je uznać za odpis wymagało uwierzytelnienia przez adwokata, stosownie do brzmienia art. 47 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze. Brak takiego uwierzytelnienia nie pozwala uznać złożonej kopii za odpis pisma, a w konsekwencji należy stwierdzić, że nie został uzupełniony brak formalny skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w punkcie pierwszym postanowienia, na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W punkcie drugim postanowienia Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, postanowił o zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi kasacyjnej.