Uzasadnienie
Dnia 19 stycznia 2017 r. skarżąca G. w K. złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości za 2017 rok, wykazując do opodatkowania:
- - grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 27.520 m2, (stawka podatku 0,86 zł/m2),
- - budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 2.857 m2 (stawka 21,50 zł/m2),
- - budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obsługi i zaopatrzenia w rolnictwo o powierzchni 1.291 m2 (stawka 16,50 zł/m2),
- - budowle o wartości 192.976 zł, stawka opodatkowania 2%.
Wyliczony przez Spółkę podatek z tego tytułu wyniósł 110.254 zł.
W dniu 20 lutego 2017 roku złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 rok, w której wskazała, iż korekta wynika ze sprzedaży gruntu w miejscowości W. o powierzchni 201 m2. Skorygowała wartość należnego za 2017 rok podatku w ten sposób, że zmniejszyła podlegającą opodatkowania powierzchnię gruntu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą od marca 2017 do 27.319 nr. Po korekcie podatek wyniósł 110.110 zł.
W dniu 24 września 2021 r. Spółdzielnia złożyła korektę deklaracji od podatku od nieruchomości za lata 2017-2021. W uzasadnieniu Spółdzielnia wskazała, że w/w korekta związana jest z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021. Korekta dotyczy nieruchomości niewykorzystywanych w działalności gospodarczej w latach 2017-2021.
W powyższej korekcie za 2017 rok Spółdzielnia zmniejszyła o 277 m2 powierzchnię budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tym samym w/w powierzchnia uległa zmniejszeniu z powierzchni 2.857 m2 do 2.580 m2 (stawka 21,50 zł/m2 - związana z prowadzeniem działalności gospodarczej), natomiast budynek powierzchni 277 m2 został opodatkowany stawką 6,70 zł/m2 (od budynków pozostałych). Tym samym Spółdzielnia określiła wysokość podatku na kwotę 106.010 złotych.
W załączniku do deklaracji Spółdzielnia wskazała, iż grunty dotyczą Z. w K., ul. D., KW [...].
Pismem z 29 września 2021 r. organ wezwał Spółkę do złożenia szczegółowych wyjaśnień i przedstawienia wydruku z systemu ewidencji środków trwałych za lata 2017-2021, precyzyjnego określenia nieruchomości oraz jej położenia- budynku którego dotyczą w/w korekty, wskazania czy do kosztów uzyskania przychodów w latach 2017-2021 zaliczono wydatki dotyczące nieruchomości, której powierzchnię korygowane są w deklaracjach, złożenia stosowanych załączników do każdej korekty.
Spółdzielnia w piśmie z 5 października 2021 roku wskazała, iż korekta dotyczy podatku od nieruchomości: zakładu mięsnego G. w K. położonego przy ul. D. gmina K., magazynu z biurami położonego przy ul. D.1, [...] K. za miesiąca od 1 lipca 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku, powierzchni 1.292.40 m2.
Spółdzielnia wskazała, iż od 1 lipca 2020 roku magazyn nawozowy z uwagi na wygaśnięcie z dniem 8 maja 2020 roku umowy dzierżawy z firmą K. K.N. oraz braku innych kontrahentów chcących prowadzić działalność gospodarczą. Obiekt był pustostanem do końca 2020 roku. Natomiast odnośnie zakładu mięsnego pierwotnie w projekcie jego budowy ujęte były dwie linie ubojowe, tzn. do uboju trzody chlewnej i bydła. Jednak w trakcie rozbudowy uległ załamaniu krajowy rynek handlu mięsem wołowym, dlatego też linia do uboju bydła i pomieszczenia jej towarzyszące nie zostały ukończone i oddane do użytku.
Spółdzielnia w piśmie z 5 października 2021 roku wskazała, iż w latach 2017-2021 decyzją zarządu stosowała obniżone stawki amortyzacji dla nieruchomości objętych korektą deklaracji podatku od nieruchomości, dla zakładu mięsnego wynosiła: 0,35% w 2017 roku, 0% w latach 2018-2019, 0,35% w latach 2020-2021. Dla magazynu z biurami w latach 2020-2021 stawka amortyzacji wynosiła 0,35%. Spółdzielnia do pisma dołączyła kserokopię z księgi środków trwałych za rok 2017 i historie poszczególnych środków trwałych do 2021 roku.
W aktach znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z 21 lutego 2012 roku w której wskazano, iż Prezes Zarządu G. w K. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku masarni po wykonaniu rozbudowy na terenie działki nr [...] w K. wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z 2002 roku, w części dotyczącej utwardzenia terenu oraz zakończenia prac wykończeniowych w już oddanej części decyzją z 1 grudnia 2004 roku. W powyższej decyzji wskazano, iż udziela się pozwolenia na użytkowanie masarni na terenie działki nr [...] po zakończeniu wszystkich prac wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę z 2002 roku. Jak wynika z decyzji do wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę dołączono: dziennik budowy jak i protokół odbioru instalacji elektrycznej wewnętrznej. Kierownik złożył oświadczenie o wykonaniu budynku zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz warunkami technicznymi i obowiązującymi normami oraz uporządkowania terenu.
Dnia 31 stycznia 2012 roku odbywała się wizja w terenie w trakcie której stwierdzono, iż obiekt został zrealizowany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Masarnia została oddana do użytku decyzją z 2004 roku z wyłączeniem: drugiej linii uboju, pomieszczeń na piętrze starego budynku przeznaczonych do adaptacji, utwardzenia niezabudowanej powierzchni działki. W międzyczasie zostały zakończone prace wykończeniowe w części już odebranej oraz także utwardzenie terenu. Wskazano, iż inwestor w trakcie kontroli złożył oświadczenie, że rezygnuje z adaptacji pomieszczeń na piętrze starego budynku oraz także z remontu pomieszczeń przeznaczonych dla drugiej linii uboju (pomieszczenia 2, 16, 17, 18, 19, 21, 23). Pomieszczenia te zostaną wyłączone z użytkowania.
W aktach znajduje się rzut pomieszczeń ubojni z zaznaczonymi pomieszczeniami nr 2, 16, 17, 18, 19, 21, 23.
Dnia października 2021 roku organ w obecności Prezesa Zarządu G. przeprowadził oględziny budynku przemysłowego nr 25 stanowiącego własność Spółdzielni. Sporządzono dokumentację fotograficzną pomieszczeń wyłączonych z użytkowania, stwierdzono, iż powierzchnia w/w pomieszczeń wynosi 277 m2. Podczas oględzin ustalono, iż do wymienionych pomieszczeń nr 1-3 brak było dostępu do jednego z pomieszczeń wejście zabite było blachą, a w dwóch pozostałych pomieszczeniach stwierdzono na ścianach i podłogach płytki ceramiczne. Natomiast w pozostałych pomieszczaniach nr 4-10 stwierdzono stan surowy, brak posadzek, ściany bez tynków, w pomieszczeniach brak prądu, na ścianie była skrzynek jako pozostałość po wcześniejszej instalacji nie działającej. Brak kontaktów i włączników prądu. W pomieszczeniach kawałki drewna, 2 worki z węglem, stara maszyna, jednak lampa typu przemysłowego, paleta, radio. Stwierdzono brak elewacji na tylnej ścianie budynku i po prawej stronie.
Pismem z 20 października 2021 roku Spółdzielnia wskazała, iż w latach 2017-2021 nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z korygowaną powierzchnią nieruchomości. W latach 2018-2019 podjęto decyzję o nienaliczaniu amortyzacji.
Zgodnie z informacją z rejestru gruntów działka nr [...] oznaczona w ewidencji gruntów jest jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), natomiast działki nr [...] jako Bi (inne tereny zabudowane).
Organ pierwszej instancji postanowieniem z 14 kwietnia 2022 roku wszczął z urzędu przedmiotowe postępowanie w sprawie określenia Spółdzielni wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2017 rok. Pismem z 13 maja 2022 roku organ włączył do akt powyżej wymienione dokumenty Spółdzielni jak i inne dowody zebrane w sprawie. Natomiast pismem z 10 maja 2022 roku wyznaczył termin na zapoznanie się z aktami.
W tym stanie rzeczy Wójt Gminy Karsin decyzją nr Fn.Z.3120.12.2022 z dnia 26 maja 2022 roku w określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na stan faktyczny, ustalony w oparciu o zebrany materiał dowodowy i omówił podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Odwołanie od decyzji wniosła Spółdzielnia wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wydanie decyzji merytorycznej wobec braku konieczności gromadzenia dodatkowego materiału dowodowego w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 1a ust. 2a ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż przedmiot opodatkowania, część budynku zakładu mięsnego oraz magazyn z biurami przy ul. D.1 podlegają opodatkowaniu w całości opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą gdy budynek zakładu mięsnego o powierzchni 227 m2 nie został oddany do użytkowania zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i nie może być wykorzystany na prowadzenia działalności gospodarczej, nieruchomości zabudowane budynkiem magazynu i biurami przy ul. D.1 w K. nie jest wykorzystywana do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, część budynków nie została oddana do użytkowania i nie powstał obowiązek podatkowy, naruszono art. 1a ust. 1 pkt, 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 roku, SK 39/19 uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją, w zakresie w którym o związaniu z działalności gospodarczą decyduje wyłącznie posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli, naruszenie art. 120, 122, 180 § 1, 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia pełnej analizy związku przedmiotowych nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółdzielnie oraz pominięcie w orzekaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z 21 lutego 2012 roku z której wynika, iż część budynku przy ul. D. w K. nie został oddana do użytkowania. Tym samym wydano rozstrzygnięcie w nieprawidłowy sposób i w nieprawidłowej wysokości.
Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 8 marca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ przypomniał, że w przedmiotowej sprawie Spółdzielnia złożyła korektę deklaracji od podatku od nieruchomości za lata 2017-2021. W uzasadnieniu Spółdzielnia wskazała, że w/w korekta związana jest z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r.. Korekta dotyczy nieruchomości niewykorzystywanych w działalności gospodarczej w latach 2017-2021. To zdaniem Spółdzielni oznacza, że część budynków winno być opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, a nie stawką przewidzianą budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Składają korektę podatnik wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt TK 39/19, w którym to Trybunał uznał art. la ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, za niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Odnosząc się do tych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze po dokonaniu analizy wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdziło, że niesporne są następujące okoliczności:
- - podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym przedsiębiorstwo pod firmą G. w K., Jednocześnie Spółdzielnia nie ma statusu organizacji pożytku publicznego,
- - jak wynika z danych KRS [...] jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej. Przedmiotem działalności Spółdzielni jest: sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach, pozostała sprzedaż detaliczna, sprzedaż hurtowa mięsa i wyrobów z mięsa, przetwarzanie i konserwowanie mięsa, produkcja pieczywa, restauracje i inne placówki gastronomiczne, wynajem i zarządzanie nieruchomościami, działalność pocztowa,
- - jak wynika z zebranych w sprawie dokumentów min. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, oględzin nieruchomości i wyjaśnień podatnika masarnia, w tym pomieszczenia o których opodatkowanie na podstawie innej stawki wnosi Spółdzielnia, została pobudowana przez Spółdzielnię,
- - wybudowanie budynków masarni zostało sfinansowane ze środków własnych Spółdzielni i na zasadach określonych przepisami art. 551 pkt 2 k. c. - weszła w skład przedsiębiorstwa Spółdzielni. Budynek będący własnością Spółdzielni wchodzi w skład jej aktywów (zasobów majątkowych) o określonej wartości, a jego nabycie ma na celu osiągnięcie korzyści ekonomicznych,
- - Spółdzielnia wybudowała masarnię w celu osiągnięcia korzyści majątkowej natomiast po rozpoczęciu budowy, jak wyjaśnił podatnik zrezygnował on z remontu pomieszczeń przeznaczonych dla drugiej linii uboju z uwagi na zmianę koniunktury na rynku.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych niezbicie wynika, że cała sporna nieruchomość masarni stała się elementem prowadzonego przez podatnika przedsiębiorstwa i jest związana z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Jak wynika z m.in. z dokumentacji fotograficznej oraz zebranych w sprawie dokumentów masarnia stanowi jeden budynek w którego części znajdują się pomieszczenia niewykorzystywane przez Spółdzielnię. Są to wydzielone pomieszczenia w budynku, który posiada wszystkie niezbędne elementy w postaci: fundamentów, dachu, przegród, ścian, okien. Do przedmiotowych pomieszczeń był także doprowadzony prąd. W w/w części nieruchomości nie zorganizowano ubojni, nie oznacza to jednak, że po remoncie, modernizacji nie może być wykorzystywana na cele działalności gospodarczej.
Nieruchomość znajduje się w ewidencji środków trwałych, były od niej dokonywane odpisy amortyzacyjne.
Skoro zaś nieruchomość weszła do składników majątkowych prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa to jej związek z działalnością gospodarczą Spółdzielni nie powinien budzić wątpliwości. W tych okolicznościach bez znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowanej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości pozostaje fakt niewykorzystania części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
Wskazano, iż w niniejszej sprawie powstał obowiązek podatkowy zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych który stanowi, iż jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W niniejszej sprawie budynek masarni został wybudowany przed 2017 roku, a jedynie jego część nie została dostosowana do prowadzenia działalności masarskiej. Powyższe nie oznacza jednak, iż część w/w budynku nie może zostać wyremontowana i służyć jakiejś formie działalności gospodarczej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że Spółdzielnia budując budynek masarni dokonała jego powiązana z prowadzoną działalnością gospodarczą, a co za tym idzie przedmiotową nieruchomość należało uznać za zajętą w całości na prowadzenie działalności gospodarczej albowiem do tak ustalonej sytuacji faktycznej oraz adekwatnej do niej interpretacji przepisów prawa materialnego analizowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. się nie odnosi.
Kolegium wskazało także, że w myśl przepisów art. 70 w zw. z art. 80 Ordynacji podatkowej zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przypadku podatku na rok 2017 r. w myśl przywołanych wyżej przepisów, miałby przedawnić się z upływem dnia 31 grudnia 2022 r. Kolegium zwróciło jednak uwagę na przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), zwanej dalej ustawą o COVID - 19. Weszła ona w życie dnia 8 marca 2020 r. W dniu 31 marca 2020 r. dodano do niej art. 15 zzr (ustawa zmieniająca z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw).
Zgodnie z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID - 19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID - 19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Uregulowanie zagadnienia biegu terminu przedawnienia zawarte w art. 15 zzr ustawy o COVlD - 19 dotyczy zarówno stanu zagrożenia epidemicznego (obowiązującego od dnia 14 do dnia 20 marca 2020 r.), jak i stanu epidemii (obowiązującego od dnia 20 marca 2020 r.). Stanowisko takie znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - postanowienie z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. II FZ 540/20, postanowienie z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. II GZ 360/20 (publ. w bazie orzeczeń sądów administracyjnych https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto wyjaśniono, że regulacja zawarta w art. 15zzr ustawy o COVID - 19 dotyczy nie tylko biegu terminów przedawnienia prawa administracyjnego, ale także podatkowego. Dalej wyjaśniono, że przepis art. 15 zzr ustawy o COVID - 19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV - 2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. przewiduje, że terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy o COVID - 19 podjęły swój dalszy bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie noweli z dnia 14 maja 2020 r. (art. 68 ust. 2 ustawy nowelizującej). Zgodnie z art. 76 ustawy nowelizującej wejście w życie przepisów regulujących dalszy bieg terminów przedawnienia nastąpiło z dniem 16 maja 2020 r., czyli w następnym dniu po jej ogłoszeniu.
Zatem, dzień 24 maja 2020 r. jest pierwszym dniem po upływie siedmiu dni od wejścia w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji należy przyjąć, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych spoczywał przez okres 72 dni. tzn. od dnia 14 marca 2020 r. (od ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego) do dnia 24 maja 2020 r. (do dnia wskazanego w art. 68 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 14 maja 2020 r.). Można zatem przyjąć, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych uległ przesunięciu o 72 dni. Ta okoliczność powoduje, że zobowiązania podatkowe za 2017 r. nie przedawniły się z upływem dnia 31 grudnia 2022 r., ale z upływem dnia 13 marca 2023 r. W konsekwencji Kolegium uważa, że zobowiązanie nie przedawniło się z upływem dnia 31 grudnia 2022 r. Termin przedawnienia upłynie natomiast z końcem dnia 13 marca 2023 r..
Stwierdzono także, iż wysokość podatku została prawidłowo określona na podstawie uchwały nr XIX/166/16 Rady Gminy Karsin z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pom z 2016 roku poz. 4351).
W tej sytuacji Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt SKO Gd/3614/22 utrzymującą w mocy od decyzję Wójta Gminy Karsin z dnia 26 maja 2022 r. Nr Fn.Z3120.12.2022 w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017, zarzucono organowi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, tj.:
- 1) art. 1a ust. 2a ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że przedmiot opodatkowania, część budynku zakładu mięsnego, położonego w K. przy ulicy D. podlega w całości opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy budynek zakładu mięsnego, położonego w K. przy ulicy D., w części obejmującej powierzchnię 277 m2 nie został oddany do użytkowania zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, a tym obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od tej części nieruchomości nigdy nie powstał a nieruchomość nie może być wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej;
- 2) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w którym o związaniu z działalnością gospodarczą decyduje wyłącznie posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli,
- 3) naruszenie art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną ocenę wpływu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 21 lutego 2012 r. Nr PINB.MM7114.15.2.2012, z której wynika, iż część budynku przy ulicy D. w K. nie została oddana do użytkowania, a tym samym na powstanie obowiązku podatkowego oraz pominięcie przy orzekaniu okoliczności, iż zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 648 z późn. zm.) osoba prawna będąca spółdzielnią, poza prowadzeniem działalności gospodarczej prowadzi również działalność społeczną i oświatowo-kulturalną na rzecz swoich członków i ich środowiska,
- 4) naruszenie art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie rozpoznanie zarzutu dotyczącego wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w stosunku do nieprawidłowo oznaczonej osoby prawnej oraz brak szczegółowego wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości.
Mając to na uwadze wniesiono o:
- - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Karsin,
- - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co uzasadniało jej uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja uchybia prawu w zakresie odnoszącym się do wyjaśnienia kwestii przedawnienia.
Sąd zwraca uwagę, że w dniu 27 marca 2023 r. w sprawie I FPS 2/22 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, z której wynika, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
Przywoływana przez Kolegium regulacja prawna nie ma zatem znaczenia dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie.
Powyższa okoliczność, z uwagi na wynikający z kognicji sądu administracyjnego obowiązek badania legalności zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem sprawia, że nie można uznać, iż kryterium to zostało spełnione w niniejszej sprawie.
Jest bezsporne, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję po upływie terminu przedawnienia zobowiązania.
Jak sam stwierdził, termin ten upływał 31 grudnia 2022 roku, błędnie powołując się przy tym na jego przesunięcie o 72 dni.
Mając na uwadze wynikający z art. 269 p.p.s.a. obowiązek respektowania uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że ze względu na uchwałę NSA w sprawie I FPS 2/22 zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Powyższe sprawia, że pozostałe zarzuty podniesione w skardze powinny ustąpić najdalej idącemu - czyli zarzutowi przedawnienia.
Z tego powodu ich ocena dla niniejszej sprawy pozostaje bez wpływu na jej ostateczny wynik.
Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w myśl art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a..