Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), działając na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm. - dalej ustawa o COVID-19) w związku z art. 31zy ust. 1 ustawy o COVID-19 i § 10 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 2a pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz, 371 i 713) oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423, z późn. zm.), odmówił B. s.c. A. B., K. C. (dalej: Skarżąca) prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r.
W uzasadnieniu ZUS stwierdził, że 18 maja 2021 r. Skarżąca (płatnik składek) złożyła wniosek o zwolnienie z opłaty składek za okres od grudnia 2020 r. do kwietnia 2021 r. Spółka jest zgłoszona jako płatnik składek w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 6 czerwca 2015 r. oraz od 1 października 2015 r. do nadal.
W/w spółka cywilna jest samodzielnym płatnikiem składek, odrębnym od jej wspólników.
Przy rozpatrywaniu wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek ZUS bada wyłącznie rodzaj działalności prowadzonej przez płatnika składek ubiegającego się o pomoc.
We wniosku o zwolnienie z opłaty składek płatnik oświadczył, że na dzień 31 marca 2021 r. prowadził działalność oznaczoną według PKD jako rodzaj przeważającej działalności kodem 56.10.A (Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne) oraz że przychód z tej działalności uzyskany w kwietniu 2021 r. był niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego we wrześniu 2020 r.
Główny Urząd Statystyczny potwierdził, że na dzień 31 marca 2021 r. Spółka miała wpisany kod PKD przeważającej działalności 56.10.A. Według stanu bazy rejestru REGON na dzień 30 września 2020 r. Spółka prowadziła wyłącznie działalność oznaczoną kodem PKD S6.09.Z (Pozostała działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana).
W opinii ZUS nie ma zatem możliwości porównania przychodów uzyskanych z działalności oznaczonej kodem 56.10.A przez płatnika we wrześniu 2020 r. i kwietniu 2021 r.
W związku z powyższym, zdaniem ZUS wnioskodawcy nie przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu ww. składek.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając ZUS brak merytorycznego zbadania, czy doszło do spadku przychodów z działalności gastronomicznej Skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że we wrześniu 2020 r. prowadziła taką samą działalność gospodarczą, jak w kwietniu 2021 r.
W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W dniu 18 maja 2021 r. wnioskodawcy A.B. i K. C. prowadzący działalność w formie spółki cywilnej - będącej płatnikiem składek ZUS - złożyli na podstawie przepisów "Tarczy 9.0" wniosek o zwolnienie z opłacania składek za okres od grudnia 2020 r. do kwietnia 2021 r. Decyzją z dnia 16 czerwca 2021 r. ZUS odmówił płatnikowi prawa do zwolnienia z opłacania składek. Wnioskodawcy wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy, lecz decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r. wydaną w ramach rozpoznania wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji ZUS odmawiającej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 30 kwietnia 2021 r. Prezes ZUS ponownie utrzymał w mocy odmowę zwolnienia.
W rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 222/22 uchylił zaskarżoną decyzję.
Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie została wydana przez ZUS z uwagi na przekonanie organu, że decyzja z dnia 16 czerwca 2021 r. została skierowana do niewłaściwego podmiotu (tj. spółki cywilnej, której wspólnikami są K. C. i A. B.).
Ww. wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r. wydanym w sprawie I SA/Gd 222/22 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, przesądzając, że decyzja z dnia 16 czerwca 2021 r. została skierowana do właściwego podmiotu, bowiem spółka cywilna była płatnikiem składek, których dotyczył wniosek - uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając inne naruszenia prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.
Tym samym stwierdzić należy, że decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie dotyczy sprawy już rozpoznanej, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności.
Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a. orzeczono, jak w wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.