Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia R. G., uchylił postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2012 r. w części dotyczącej uznania zarzutu nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] za nieuzasadniony oraz uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...]. W pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Powyższe postanowienie, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia, zostało doręczona skarżącemu w dniu 9 lutego 2012 r.
W dniu 8 marca 2012 r. R. G. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na wskazane wyżej postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Tutejszy Sąd w dniu 16 marca 2012 r. nadał ww. skargę do Dyrektora Izby Skarbowej.
Organ przekazując skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) dalej jako "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym – zgodnie z art. 54 § 1 cyt. powyżej ustawy – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w tym przypadku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej.
W doktrynie oraz orzecznictwie dominujący jest pogląd, i Sąd w składzie niniejszym pogląd ten podziela, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi. W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; post. WSA w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, niepubl.; post. WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, niepubl.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 lutego 2012 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. postanowienie upływał zatem w dniu 13 marca 2012 r. Pomimo, że skarżący nadał skargę w wymaganym terminie 30 dni, uchybił postanowieniom zawartym w art. 54 § 1 P.p.s.a. i zamiast zgodnie z pouczeniem przesłać ją do Sądu za pośrednictwem organu skierował ją na adres sądu.
Wobec prawidłowego nadania przez Sąd przedmiotowej skargi do organu w dniu 16 marca 2012 r. (co należy przyjąć jako faktyczną datę nadania skargi) należy uznać ją za niedopuszczalną, jako wniesioną po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił skargę.