Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 października 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 sierpnia 2019 r. wydaną wobec Z. W. (dalej: "strona", "podatnik", "skarżący") w sprawie zmiany wymiaru podatku do nieruchomości za 2019 r.
Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym sprawy.
Decyzją z dnia 1 lutego 2019r. Wójt Gminy ustalił podatnikom Z. i E. W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. w wysokości 4.529 zł. Wysokość podatku ustalona została na podstawie złożonej przez podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Przedmiot opodatkowania stanowiły budynki o powierzchni 371,92 mkw i grunty o powierzchni 4.400 mkw, zastosowano stawkę podatku dla budynków i gruntów pozostałych.
W dniu 2 lipca 2019r. do organu wpłynęła korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazano zmianę przedmiotu opodatkowania od czerwca 2019 r. Strona zadeklarowała, że grunty o powierzchni 4.400 mkw oraz budynki o powierzchni 371,92 mkw związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Decyzją z dnia 29 sierpnia 2019r. Wójt Gminy wydaną na podstawie art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") zmienił uprzednio wydaną decyzję ustalając nową wysokość podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie 8002 zł.
Podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniósł, że nieruchomość wykorzystywana jest na cele działalności gospodarczej tylko w sezonie letnim, w miesiącach od czerwca do sierpnia, w związku z czym wniósł o zmianę wymiaru podatku od nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania, utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Wskazało, że okoliczność, iż nieruchomość jest związana z prowadzoną działalnością jedynie przez część roku, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm., dalej: "u.p.o.l.").
Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji projektowej dotyczącej posadowionych na nieruchomości budynków rekreacji indywidualnej na okoliczność niemożności wykorzystywania ich w tzw. sezonie grzewczym w związku z brakiem instalacji grzewczej.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sam fakt posiadania przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę skutkuje uznaniem tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej a tym samym skutkuje obowiązkiem uregulowania podatku od nieruchomości według stawki jak dla budynków przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że według niego podatek od nieruchomości w zakresie powierzchni domków letniskowych powinien być ustalony według stawki obowiązującej dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą jedynie za okres od maja do września oraz według stawki dla pozostałych budynków w okresie od października do kwietnia.
Z kolei budynek gospodarczy znajdował się na nieruchomości już w dacie jej nabycia, a cechy tego budynku powodują, że nie jest i nie może być wykorzystywany na cele działalności. Skarżący zamierza wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na jego rozbiórkę. Budynek ten nie jest i nigdy nie był ujęty w ewidencji środków trwałych. Zdaniem skarżącego, budynek ten powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla budynków pozostałych, niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
Kolegium, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Jak wynika z akt sprawy, podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sezonowego wynajmu domków letniskowych. Zgodnie ze złożoną przez niego informacją, działalność ta prowadzona jest na działce o powierzchni 4400 mkw zabudowanej budynkami o powierzchni 371,92 mkw, położonej w miejscowości N. Istotą sporu w sprawie było ustalenie, czy posiadane przez skarżącego nieruchomości: grunty i budynki podlegają opodatkowaniu według stawek najwyższych, tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego podatek od nieruchomości za 2019 r. związany z prowadzoną na posiadanych nieruchomościach działalnością gospodarczą powinien być obliczany wyłącznie za okres miesięcy letnich, w których działalność ta jest faktycznie prowadzona. Nadto nie powinien on być naliczany od budynku gospodarczego, który nadaje się do rozbiórki.
Przechodząc do oceny zasadniczej kwestii spornej wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. w brzmieniu adekwatnym dla sprawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; (...) (art. 1a ust. 2a u.p.o.l.).
Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców, Dz.U. poz. 646, ze zm.). Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt u.p.o.l.).
Wyjaśnić również należy, że wysokość podatku ustala się stosując stawki, które określane są corocznie przez radę gminy na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 u.p.o.l. Ustawa reguluje jedynie górne granice stawek podatku. Zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l., rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystania gruntów przy czym stawki w najwyższej wysokości ustawa przewiduje dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej a w przypadku budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana na ten cel. O gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza np. jej ujęcie w prowadzonej ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel.
W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jest właścicielem nieruchomości przeznaczonej do działalności gospodarczej polegającej na sezonowym wynajmie domków letniskowych. Niewątpliwie zatem nieruchomość ta jest związana z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i bez znaczenia pozostaje, że działalność ta ma sezonowy charakter.
Skarżący błędnie utożsamia pojęcie związania nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej z pojęciem zajęcia nieruchomości na cele działalności gospodarczej, co prowadzi go do błędnego wniosku, że posiadana przez niego nieruchomość podlega opodatkowaniu według wyższej stawki tylko za te miesiące, w których rzeczywiście jest wykorzystywana i przynosi dochód, tj. za miesiące letnie. Rację ma jednak organ podnosząc, że intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania nie ma znaczenia dla określenia podstawy i stawki podatkowej, podobnie jak to, jakie i czy w ogóle przynosi efekty finansowe. Nieruchomość nie zostaje pozbawiona związania z działalnością gospodarczą (pozostawania w posiadaniu przedsiębiorcy) także w okresie, w którym ze względu na sezonowy charakter działalności nie jest ona do tej działalności wykorzystywana. Wynika to z tego, że sezonowość działalności gospodarczej nie jest zdarzeniem mającym wpływ na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości bądź na jego wysokość.
Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza podatnika. Podatek od nieruchomości jako podatek o charakterze majątkowym płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Czasowe niewykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej z uwagi na jej sezonowość nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA z 5.11.2015 r., II FSK 2308/13, NSA z 06.06.2017 r., II FSK 1300/15, wyroki: WSA w Lublinie z 13.11.2019 r. I SA/Lu 347/19, WSA w Gdańsku z 20.03.2019 r. I SA/Gd 978/18, WSA w Krakowie z 30.03.2018 r. I SA/Kr 2002/15).
Warto też przywołać stanowisko NSA, że brak wykorzystywania nieruchomości na bieżące potrzeby gospodarcze w danym okresie nie może decydować o charakterze tych przedmiotów opodatkowania oraz ich prawnopodatkowej kwalifikacji w odniesieniu do podatku od nieruchomości. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej podatek od nieruchomości ma charakter podatku przychodowego. Przedmiot opodatkowania wedle podwyższonych stawek stanowią więc nieruchomości, które powodują lub mogą powodować uzyskiwanie przez podatnika przychodów (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018 r.. sygn. akt II FSK 1273/18).
Nie sposób zatem uznać, że fakt wykonywania działalności gospodarczej jedynie w sezonie powodował konieczność wyłączenia spod opodatkowania lub różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tejże działalności obiektów. Posiadane przez podatnika nieruchomości pozostają bowiem przez okres całego roku związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, nie są wykorzystywane w żaden inny sposób, a fakt, iż przez kilka miesięcy "oczekują" na nadejście sezonu, nie stanowi w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przesłanki umożliwiającej przychylenie się ku stanowisku skarżącego. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, że podatnik uzyskuje dochód z przedmiotowej nieruchomości sezonowo.
Nie budzi wątpliwości, że z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą, wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jego władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z tą działalnością. Wniosek ten obejmuje nie tylko domki letniskowe ale również budynek gospodarczy. Należy zauważyć, że budynek ten nie tylko znajduje się na nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy i wykorzystywanej w prowadzonej przez niego działalności, ale też został przez samego skarżącego zgłoszony do opodatkowania jako związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Zarzuty co do prawidłowości opodatkowania budynku gospodarczego podniesione zostały dopiero na etapie skargi. Organy podatkowe nie miały zatem powodów do prowadzenia w tym względzie postępowania wyjaśniającego, skoro sam podatnik zadeklarował ten budynek do opodatkowania jako związany z działalnością gospodarczą.
W świetle przedstawionej wyżej wykładni pojęcia "związania z działalnością gospodarczą" bezzasadny jest zarzut, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego czy ww. budynek gospodarczy jest przez podatnika wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest to w jaki sposób podatnik wykorzystuje ww. budynek i czy w ogóle to robi, skoro pozostaje on związany z prowadzoną przez niego działalnością. Dla opodatkowania budynku gospodarczego podwyższoną stawką podatku wystarczyło ustalenie, że budynek ten jest w posiadaniu przedsiębiorcy, tak bowiem wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których wydana została decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę. Skarżący nie wykazał, aby w odniesieniu do budynku gospodarczego taka decyzja została wydana, przepis ten zatem nie miał zastosowania.
Sąd pominął wnioski dowodowe złożone przez skarżącego, albowiem oferowane dowody nie miały waloru wykazywania okoliczności spornych, nie miały też istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w świetle dokonanej wykładni przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.