Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] odmawiające wyłączenia spod egzekucji samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] uznając podniesione w zażaleniu zarzuty za nieuzasadnione. Organ odwoławczy pouczył stronę, że przedmiotowe postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku postępowania i może być zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Następnie postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 111 §1 i art. 112 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostował niewłaściwe pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia [...] stwierdzając, że zgodnie z art. 40 §2 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Postanowienie o sprostowaniu błędnego pouczenie doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 25 kwietnia 2005r.
W skardze z dnia 24 maja 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona skarżąca wniosła między innymi o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień i orzeczenie o niedopuszczalności drogi egzekucyjnej, mając na względzie wady oświadczenia woli skarżącego jak i jego szczególną sytuację majątkową i rodzinną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 §1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 40 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, o której mowa w art. 38 ust.1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego.
Z treści powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że ustawodawca wyłączył kontrolę sądu administracyjnego nad postanowieniami organu egzekucyjnego w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji rzeczy i praw majątkowych należących do osób nie będących zobowiązanymi przekazując jednocześnie kompetencję w tym zakresie sądom powszechnym. W związku z powyższym na ostateczne postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji administracyjnej zajętej rzeczy – osobie nie będącej zobowiązanym przysługuje jedynie uprawnienie do wystąpienia z powództwem przeciwegzekucyjnym do sądu powszechnego.
W takiej sytuacji skarga na opisane postanowienie wniesiona przez osobę nie będącą zobowiązanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z mocy art. 58 §1 pkt 1) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.