Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 stycznia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania
"A" Spółki z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio: "B" Spółki z.o.o. z siedzibą w S."), zwanej dalej "spółką", od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wyżej wymienioną decyzją Prezydent Miasta [...] określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 11.062,00 zł.
W odwołaniu od decyzji spółka podniosła, że podatek został naliczony nieprawidłowo, albowiem w decyzji organu pierwszej instancji nie wykazano, na podstawie jakich przesłanek zakwalifikowano powierzchnię 86,85 m2 jako powierzchnię budynku związaną z działalnością gospodarczą, podczas gdy spółka w deklaracji wykazała tę powierzchnię jako "budynki mieszkalne". Wydana decyzja naruszała zatem przepisy art. 122, art. 187, art. 210 § 4 i art. 121 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "o.p." oraz przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2016 r. poz. 716 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.o.l.", poprzez niepełne zastosowanie i nie uwzględnienie wyłączenia z kategorii budynków związanych z działalnością gospodarczą budynków mieszkalnych oraz opodatkowanie powierzchni mieszkalnej według stawek jak dla prowadzonej działalności gospodarczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdziło, że w złożonej w wyniku wezwania organu podatkowego korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016 r. spółka wskazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 194 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 86,85 m2 oraz budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 389,48 m2 (łączna powierzchnia użytkowa budynku 476,33 m2).
Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.g.k.", o opodatkowaniu nieruchomości decyduje sposób jej zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Dla ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości nie mają zatem decydującego znaczenia ani sposób wykorzystywania nieruchomości, ani dane wynikające z innej dokumentacji.
Organ ustalił, że z wypisu z ewidencji gruntów wynika, iż stanowiąca własność spółki działka nr [...] arkusz [...] zajmuje powierzchnię 194 m2, jej rodzaj określono zaś jako B (tereny mieszkaniowe), działka ta zabudowana jest budynkiem o funkcji handlowo-usługowej. W wyniku zbadania kolejnych dokumentów (m.in. księgi wieczystej i pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury) organ stwierdził dodatkowo, że w przedmiotowym budynku nie wyodrębniono lokali.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wbrew twierdzeniom spółki przedmiotowy budynek nie podlegał opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Organ pierwszej instancji zasadnie przyjął całą powierzchnię użytkową budynku zadeklarowaną przez spółkę w pierwotnej deklaracji, jak i w późniejszej korekcie (476,33 m2). Również wysokość podatku została prawidłowo określona na podstawie Uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z 23 listopada 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. (grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej- stawka 0,89zł/m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 22,86 zł/m2).
W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, spółka zarzuciła decyzji naruszenie:
- 1) art. 122 i art. 187 w zw. z art. 194 o.p. poprzez niepełne rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażające się w nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności występujących w sprawie i dokonanie ustaleń wyłącznie na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji istnienia dokumentu urzędowego w postaci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 22 czerwca 2006 r., z której wynika odmienne przeznaczenie budynku, niż zapisano to w ewidencji, co w konsekwencji prowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie przyjęcia, że budynek w S. jest budynkiem usługowo-handlowym, a nie usługowo-mieszkalnym;
- 2) art. 121 w zw. z art. 191 o.p. poprzez dokonanie uproszczonej i jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a także sprzeczność istotnych ustaleń decyzji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, co w szczególności wyraża się w przyjęciu, że cały budynek przy ul. [...] w S. stanowi nieruchomość usługową, podczas gdy z przedłożonych przy odwołaniu dowodów, w tym w szczególności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - wynika, iż część tego budynku (86,85 m2) stanowi powierzchnię mieszkalną, która nie powinna być opodatkowana wg stawek najwyższych;
- 3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego niepełne zastosowanie i nieuwzględnienie, że przepis ten wyłącza z kategorii budynków związanych z działalnością gospodarczą budynki mieszkalne;
- 4) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez opodatkowanie powierzchni mieszkalnej (powierzchni dwóch lokali mieszkalnych), niezajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, wg stawek najwyższych.
W uzasadnieniu skargi spółka wyraziła pogląd, że ustalenie organów, iż powierzchnia 86,65 m2, przypadająca na dwa lokale mieszkalne umiejscowione na poddaszu budynku, nie stanowi powierzchni mieszkalnej i tym samym winna być klasyfikowana według stawek najwyższych, jest błędne. Ustalenie to stoi w sprzeczności z danymi wynikającymi z dokumentacji architektoniczno-budowlanej, w której sklasyfikowano przedmiotowy budynek jako usługowo-mieszkalny z dwoma lokalami mieszkalnymi znajdującymi się na poddaszu. Taki charakter przedmiotowego budynku znajduje potwierdzenie w załączonej do odwołania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 22 czerwca 2006 r., którą organ udzielił pozwolenia na użytkowanie m.in. dwóch ww. lokali mieszkalnych. Z decyzji tej wynika, że powierzchnia użytkowa części mieszkalnej wynosi 113,1 m2, przy czym sama łączna powierzchnia lokali mieszkalnych wynosi 89,2 m2.
Funkcja mieszkalna, jak i sposób użytkowania IV kondygnacji budynku pozostają niezmienione. Wydana w dniu 15 grudnia 2014 r. decyzja Prezydenta Miasta [...] dotyczyła wyłącznie częściowej przebudowy IV kondygnacji budynku, pozostawiając wszakże niezmienioną dotychczasową, mieszkalną funkcję powierzchni tej kondygnacji. Zmiana sposobu użytkowania dotyczy wyłącznie I i II piętra budynku. Ponadto decyzja o pozwoleniu na przebudowę budynku została wydana dopiero w dniu 15 grudnia 2014 r., same zaś prace wykonywane w oparciu o tę decyzję zaczęły się znacznie później i do dnia dzisiejszego nie zostały zakończone.
Tym samym – niezależnie od faktu, że w rezultacie podjęcia prac na podstawie przedmiotowej decyzji nie doszło do zmiany sposobu użytkowania powierzchni IV kondygnacji - brak jest podstaw, aby na podstawie tej decyzji kwestionować zasadność dokonanej przez spółkę kwalifikacji powierzchni.
Zdaniem spółki, posłużenie się przez organ danymi z ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji konsekwentnych twierdzeń strony, popartych dokumentami architektoniczno-budowlanymi, wskazującymi odmienny stan rzeczy, nie może zostać uznane za wystarczające. Jakkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na zasadę związania danymi z ewidencji gruntów i budynków również w zakresie funkcji budynku, to jednakże w szeregu orzeczeń wskazywano, że zasada ta nie ma bezwzględnego charakteru. Mogą zatem zaistnieć przypadki, w których dane wynikające z ewidencji winny zostać w ramach postępowania podatkowego podważone, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Takie odstępstwo jest natomiast uzasadnione na gruncie sprawy, gdzie funkcja budynku wynikająca z ewidencji gruntów i budynków pozostaje w sprzeczności z danymi wynikającymi z dokumentacji architektoniczno-budowlanej.
Spółka podkreśliła, że przedmiotowa decyzja ma status dokumentu urzędowego, a co za tym idzie stosownie do art. 194 o.p. przysługuje jej szczególna moc dowodowa. Organ podatkowy nie mógł więc bez przeprowadzenia przeciwdowodu odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. W konsekwencji spółka podniosła, że stan faktyczny w sprawie został ustalony wadliwie.
Skarżąca wskazała, że sam fakt przysługiwania przedsiębiorcy prawa własności nieruchomości nie przesądza o konieczności odprowadzenia podatku w wyższej stawce. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. oraz stanowiskiem orzecznictwa, o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości nie decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, ale sposób, w jaki faktycznie jest wykorzystywana. Dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe winny przede wszystkim ustalić podstawową funkcję użytkową budynku. Ta bowiem jego cecha pozwala na zaklasyfikowanie go do odpowiedniego rodzaju. Skarżąca stwierdziła, że przedmiotowy budynek posiada charakter usługowo-mieszkalny, bowiem znajdują się w nim dwa lokale mieszkalne faktycznie wykorzystywane na cele mieszkalne, a nie na działalność gospodarczą.
Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy budynku mieszkalnego (lub jego części) z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy tylko takiego budynku mieszkalnego (lub jego części), który jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. powinna mieć zatem zastosowanie nie do całej powierzchni przedmiotowego budynku, ale tylko do jego części związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro ustawodawca dopuścił opodatkowanie części budynku, to nie odpowiadałoby dyrektywom interpretacyjnym pominięcie tego fragmentu przepisu i opodatkowanie całego budynku według stawek najwyższych, podczas gdy faktycznie w części budynek ten jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżona decyzja nie zawiera wadliwości uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi kwalifikacja z punktu widzenia zastosowania właściwej stawki podatkowej części powierzchni budynku będącego własnością skarżącej spółki. Spółka zadeklarowała bowiem, że 86,85 m2 powierzchni budynku zajęta jest na cele mieszkaniowe, a tym samym powierzchnia ta nie podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organy przyjęły natomiast, w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, że budynek ma charakter niemieszkalny, a zatem podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przechodząc do oceny zaistniałego w sprawie sporu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. stanowił, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który to przepis stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:
- 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
- 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;
- 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Odnośnie zasadniczego zarzut skargi - wadliwego ustalenia stanu faktycznego, zauważyć należy, że podmiot i przedmiot podatku od nieruchomości organ podatkowy ustala na podstawie odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Na obowiązkowe wykorzystanie danych z ewidencji gruntów i budynków na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazuje wprost przepis art. 21 ust. 1 u. u.p.g.k. Zgodnie z jego treścią, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Biorąc pod uwagę unormowanie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 1411/07, jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. W przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków, rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę, czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania (opubl., podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu wyroki, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym "www.orzeczeniansa.gov.pl"). Tożsame wnioski wynikają z uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, w której wskazano, że z uwagi na treść art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Jeśli natomiast budynek nie został wpisany do takiej ewidencji, to organy podatkowe są uprawnione, a nawet zobowiązane do ustalenia istnienia i charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Powinny to czynić poprzez przeprowadzenie przede wszystkim oględzin, natomiast w zakresie ustalenia charakteru budynku, w oparciu o dokumentację budowlaną taką m.in. jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy też decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 2933/14, co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki ewidencja gruntów i budynków nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym dane z ewidencji nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego.
Pogląd o wiążącej mocy art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości jest poglądem szeroko prezentowanym w orzecznictwie sądowym (por. wyroki: z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, czy też wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1651/11). W przywołanych orzeczeniach stwierdzono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.
Ustalając wymiar podatku organ podatkowy jest zatem zobowiązany uwzględniać dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, organ podatkowy będzie zobligowany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k.
Organy administracji procedujące w sprawie nie były zatem uprawnione do przyjęcia do wymiaru podatku okoliczności faktycznych sprzecznych z danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków.
Powoływane przez skarżącą stanowisko, zgodnie z którym zasada związania danym wynikającymi z ewidencji nie ma charakteru bezwzględnego nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Stanowisko zawarte w uchwale 7 sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 zostało bowiem wyrażone na tle szczególnego stanu faktycznego. Zgodnie z tą uchwałą zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, uregulowana w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr". Z uchwały te wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował zasady związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w przypadkach, gdy dana kategoria nieruchomości ma w ewidencji odpowiednie oznaczenie, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
Nadto w uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, lecz jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków.
Natomiast w powoływanym przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 115/16 wskazano, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący.
W toku sprawy skarżąca spółka na poparcie swoich twierdzeń powoływała dwie decyzje PINB w S. z dnia 22 czerwca 2006 r. oraz 15 grudnia 2014 r. Pierwsza z tych decyzji dotyczy pozwolenia na użytkowanie części obiektu w poziomie drugiego piętra na lokal użytkowy – drink bar w "D" o powierzchni 124,9 m2 oraz dwóch lokali mieszkalnych w poziomie IV kondygnacji w budynku usługowo-mieszkalnym o powierzchni 113,1m 2 przy ul. [...] w S.. Natomiast późniejsza decyzja z dnia 15 grudnia 2014 r. dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania I i II piętra z funkcji restauracji na pokoje na wynajem, przebudowie poddasza oraz elewacji wraz z ociepleniem, przy czym w tej decyzji budynek przy ul. [...] w S. określony jest jako budynek o funkcji usługowej. Decyzje te nie stanowią aktów, których ustalenia mogłyby mieć pierwszeństwo przed zapisami w ewidencji gruntów i budynków.
Organ, wobec przeciwnych zapisów zawartych w ewidencji, którymi w myśl art. 21 ust. 1 u.p.g.k. był związany, nie mógł dokonać zgodnej z wolą podatnika klasyfikacji spornych powierzchni i nie musiał przeprowadzać przeciwdowodu na potwierdzenie, że przedmiotowe lokale nie mają charakteru mieszkalnego, przeciwnie, wobec jednoznacznych zapisów w ewidencji, nie był on uprawniony do dokonywania we własnym zakresie ustaleń odnośnie sposobu wykorzystywania nieruchomości.
Wszystkie podnoszone przez spółkę okoliczności mogłyby ewentualnie zostać podniesione w odrębnym postępowaniu zmierzającym do zmiany wpisu w ewidencji. Zgodnie z art. 22 ust. 2 u.p.g.k. właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Skarżąca winna zatem wystąpić z wnioskiem o dokonanie zmian we właściwym postępowaniu administracyjnym.
Do czasu, gdy w ewidencji gruntów i budynków funkcja budynku będzie zdefiniowana jako handlowo-usługowa będzie to wiązać organy podatkowe i prowadzić do niekorzystnych z punktu widzenia spółki skutków podatkowych.
Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 187, art. 191 i art. 194 § o.p. okazały się bezzasadne. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonując właściwej analizy okoliczności przedmiotowej sprawy. Brak jest także przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż czynności w postępowaniu zostały przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, a organy nie naruszyły granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 o.p.
Ustosunkowując się dodatkowo do stanowiska skarżącej, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy budynku mieszkalnego (lub jego części) z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy tylko takiego budynku mieszkalnego (lub jego części), który jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, wskazać należy, że jak ustalił organ z zapisów w księdze wieczystej Kw [...] wynika, że skarżąca wynajęła całą nieruchomość "C" Spółce z o.o. na okres od dnia 27 marca 2012 r. do dnia 27 marca 2017 r. Zatem czerpie ona dochody z wynajmu całej nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Wobec niewadliwie ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy u.p.o.l. obejmując całą zadeklarowaną przez spółkę powierzchnię stawką podatku od nieruchomości właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.).
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako niezasadną.