Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy stanowisko wierzyciela Wójta Gminy, który postanowieniem z 18 października 2019 r. uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez skarżącą H. M.-H.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę, której braki formalne uzupełniła w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten określa katalog spraw, w których orzekają sądy administracyjne.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zatem postanowienia przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu dotyczącego prowadzenia egzekucji administracyjnej, zostały wyłączone z zakresu kontroli sądów administracyjnych i nie należą do właściwości sądów administracyjnych. Z tego powodu skarga na tego rodzaju postanowienie jest niedopuszczalna i nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.
Tym samym zaskarżone w sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 grudnia 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zostało wyłączone z zakresu właściwości sądów administracyjnych, o czym zresztą skarżąca została prawidłowo pouczona w zaskarżonym postanowieniu.
Tym samym skarga na tego rodzaju postanowienie podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Jednocześnie należy podkreślić, że odrzucenie skargi na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie pozbawia skarżącej prawa do sądu i nie uniemożliwia sądowej kontroli podniesionych w sprawie zarzutów. W świetle art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma charakter jedynie incydentalny. Dopiero w jego następstwie zostanie bowiem wydane odrębne postanowienie organu egzekucyjnego, merytorycznie oceniające zasadność podniesionych zarzutów egzekucyjnych i właśnie to postanowienie, po wyczerpaniu trybu instancyjnego objęte jest kognicją sądu i może zostać poddane jego kontroli. W razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, sąd administracyjny podda kontroli zarówno stanowisko wierzyciela, jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.