Uzasadnienie
A. G.–H. – dalej jako "Skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 maja 2020 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL (...), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone Skarżącej w dniu 20 maja 2020 r. na adres do doręczeń wskazany w skardze, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. – 19).
Pismem z dnia 2 czerwca 2020 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca nadesłała numer PESEL oraz wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem uznał, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób przekonywający, że uchybienie terminu do usunięcia braku formalnego skargi było przez nią niezawinione.
Odpis postanowienia doręczono Skarżącej w dniu 20 lipca 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – karta 36 akt sądowych. Skarżąca nie wniosła zażalenia na postanowienie z dnia 13 lipca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z akt sądowych sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwań w wyznaczonym terminie.
Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 20 maja 2020 r. na adres do doręczeń wskazany w skardze.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że obowiązujący od 31 marca 2020 r. art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), stanowił, iż w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero w dniu 31 marca 2020 r. Ponieważ ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny, hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy są objęte terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie (skutek zawieszający bieg terminu) oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć (skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu). Uwzględniając treść art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy stwierdzić należy, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi w niniejszej sprawie uległ wstrzymaniu.
Wskazać także należy, że zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 uchylony został art. 15 zzs ustawy o COVID z jednoczesnym wprowadzeniem mocą art. 68 ust. 6 i 7 ustawy zmieniającej siedmiodniowego terminu, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone – biegną dalej. Mając zatem na uwadze to, że ustawa z 14 maja 2020 r. weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło w dniu 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FZ 94/20).
Zatem w rozpoznawanej sprawie termin do usunięcia braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg w dniu 24 maja 2020 r. i upłynął w dniu 1 czerwca 2020 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca brak formalny skargi uzupełniła w dniu 2 czerwca 2020 r. (data złożenia – pieczątka na znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kopercie), a zatem z uchybieniem terminu.
Mając na uwadze to, że Skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi, a tut. Sąd prawomocnym postanowieniem odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 skargę odrzucił.