Uzasadnienie
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wejherowie (dalej: Naczelnik US) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej - F. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w R. m.in. na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych wierzycieli: Burmistrza Miasta Redy i Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku ww. Spółki na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. - organ egzekucyjny sporządził 4 czerwca 2016 r. zawiadomienie o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności – w F. Sp. z o.o. z/s w R. (obecnie w G.). W zawiadomieniu o zajęciu wskazano 33 tytuły wykonawcze (w tym wyżej wymienione), obejmujące: kwotę należności głównej w wysokości: 436.199,00 zł, odsetki za zwłokę naliczone na dzień 4 czerwca 2016 r. w wysokości: 59.429,62 zł, koszty upomnienia: 255,20 zł oraz koszty egzekucyjne: 29.683,10 zł. Łącznie wskazano kwotę dochodzonych należności w kwocie 525.566,92 zł. Zawiadomienie doręczono Stronie w dniu 10 czerwca 2016 r.
Pismem z 3 października 2016 r. F. Spółka z o.o. poinformowała, że otrzymuje od F. Sp. z o.o. Sp.K. fakturę za wynajęcie obiektu hotelowego z terminem płatności 31 grudnia 2016 r. i zgodnie z tym terminem cała należność zostanie przekazana organowi egzekucyjnemu.
W dniu 7 października 2016 r. do organu egzekucyjnego wpłynęły - wystawione przez F. Sp. z o. o. Sp.K. na nabywcę F. Sp. z o. o. - kopie trzech faktur VAT z dnia 30 czerwca 2016 r., z dnia 31 lipca 2016 r. i z dnia 31 sierpnia 2016 r., obejmujących należność z tytułu wynajmu obiektu hotelowego za czerwiec, lipiec i sierpień 2016 r., w łącznej wysokości 110.700,00 zł, z terminem płatności do dnia 31 grudnia 2016 r.
Z uwagi na bezpodstawne uchylanie się F. Sp. z o.o. od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętych wierzytelności wynikających z w/w umów, Naczelnik US postanowieniem z 31 lipca 2019 r. określił wysokość nieprzekazanej przez F. Sp. z o.o., jako dłużnikowi zajętej wierzytelności, kwoty 110.700,00 zł.
Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, pismem z 9 sierpnia 2019 r., z zachowaniem ustawowego terminu, Strona wniosła zażalenie.
W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) postanowieniem z 15 października 2019 r. uchylił w całości postanowienie Naczelnika US z dnia 31 lipca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie organ uzasadnił naruszeniem przepisów postępowania wskutek braku przeprowadzenia kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, przy jednoczesnym braku wystarczającego materiału dowodowego, który uzasadniałby odstąpienie od przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 71a u.p.e.a.
Wobec braku realizacji przez F. Sp. o.o. zawiadomienia z 4 czerwca 2016 r., po zleceniu przeprowadzenia czynności kontrolnych Naczelnikowi Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku, w dniu 12 marca 2020 r. sporządzony został protokół z kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego.
Postanowieniem z 3 czerwca 2020 r. Naczelnik US, działając na podstawie 71a § 9 u.p.e.a., określił wysokość nieprzekazanej przez F. Sp. z o.o. - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - kwoty w wysokości 110.700,00 zł.
W wyniku rozpoznania wniesionego przez Skarżącą zażalenia na w/w postanowienie, Dyrektor IAS wydał 13 sierpnia 2020 r. postanowienie, którym uchylił postanowienie Naczelnika US z 30 czerwca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że określając F. Sp. z o.o. wysokość nieprzekazanej kwoty na dzień wydania postanowienia organ egzekucyjny wziął pod uwagę faktury dokumentujące transakcje zawarte pomiędzy F. Sp. z o.o. a F. Sp. z o. o. Sp.K. jedynie w okresie czerwiec - sierpień 2016 r., z analizy Jednolitych Plików Kontrolnych wynikało natomiast, że pomiędzy w/w podmiotami istniała współpraca gospodarcza również w latach 2018 - 2020. Dyrektor IAS zobligował organ pierwszej instancji do sprawdzenia dowodów dotyczących wszelkich umów cywilnoprawych, świadczonych usług oraz zaległych, bieżących i przyszłych wierzytelności od dnia doręczenia zawiadomienia do dnia wydania postanowienia w oparciu o art. 71a § 9 u.p.e.a.
Naczelnik US, w wyniku uzyskania informacji od wierzycieli o przedawnieniu należności objętych ww. tytułami wykonawczymi zawiadomieniem z 8 grudnia 2021 r. dokonał aktualizacji zawiadomienia z 4 czerwca 2016 r. o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych u F. Sp. z o.o. jako dłużnika zajętej wierzytelności, ograniczając kwotę dochodzonej należności do kwoty 12.374,20 zł, które stanowiły nieuregulowane koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia, dochodzone przez organ egzekucyjny na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Odpis zawiadomienia został doręczony pełnomocnikowi Skarżącej 13 grudnia 2021 r.
Kolejno, postanowieniem z 9 grudnia 2021 r. Naczelnik US określił F. Sp. z o.o. - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - na dzień wydania postanowienia wysokość nieprzekazanej kwoty w wysokości 12.374,20 zł, na którą składała się kwota kosztów egzekucyjnych (12.235,00 zł) oraz kwota kosztów upomnienia (139,20 zł).
W zażaleniu na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości, pełnomocnik zarzucił Naczelnikowi US niewykonanie poleceń organu zawartych w postanowieniu z 13 sierpnia 2020 r., nieuzasadnione wydanie postanowienia z 9 grudnia 2021 r. oraz wydanie postanowienia na niewystarczającej podstawie prawnej, z uwagi na fakt, że koszty egzekucyjne, jako uregulowane odrębnie, nie powinny być przedmiotem postanowienia w sprawie określenia dłużnikowi wysokości nieprzekazanej kwoty.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia na w/w postanowienie, Dyrektor IAS wydał postanowienie z dnia 27 stycznia 2022 r., którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Za całkowicie chybiony organ odwoławczy uznał zarzut określenia żalącej się Spółce w zaskarżonym postanowieniu jako nieprzekazanej kwoty - kosztów egzekucyjnych. Wskazał, że zawiadomieniem z 4 czerwca 2016 r. Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej wzywając dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej zobowiązanej Spółce kwoty z tytułu zawartej umowy najmu oraz innych zawartych umów cywilnoprawnych, wykonanych usług oraz wszelkich innych zaległych, bieżących a także przyszłych wierzytelności przysługujących F. Sp. z o. o. Sp. K. nie uiszczali zobowiązanej, ale przekazali organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności w łącznej wysokości 525.566,92 zł, na którą składały się: kwota należności głównej (436.199,00zł), kwota odsetek (59.429,62 zł), kwota kosztów egzekucyjnych (29.683,10 zł) oraz kwota kosztów upomnienia (255,20 zł). Organ egzekucyjny dokonując u dłużnika zajęcia wierzytelności, dokonuje ich zajęcia na poczet należności dochodzonych od zobowiązanego w trybie egzekucji administracyjnej, w tym należnych kosztów egzekucyjnych. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje wydawania w tym przypadku jakiegokolwiek odrębnego postanowienia.
Podsumowując, Dyrektor IAS stwierdza, że zaskarżone postanowienie Naczelnika US z 9 grudnia 2021 r. zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Prawidłowo również została określona wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty w wysokości 12.374,20 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na powyższe postanowienie, Spółka wnosząc o jego uchylenie, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, zamiast jego uchylenia i umorzenia postępowania;
- - art.
- 6. art 7. art.
- 8. art. 77 § 1 i art 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, konsekwencją czego było stwierdzenie braku podstaw Strony do uchylenia się od przekazania zajętej wierzytelności, pomimo braku istnienia wierzytelności;
- - art. 71a § 9 u.p.e.a. poprzez niesłuszne przyjęcie, że Spółka jako dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności, mimo że faktycznie pomiędzy zobowiązanym, a dłużnikiem nie powstała podlegającą zajęciu wierzytelność, a zatem brak również było podstaw do określenia jej wysokości i prowadzenia wobec Spółki postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż przesłankami do wydania przez organ postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. jest ustalenie w wyniku przeprowadzonej kontroli, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Organ egzekucyjny po spełnieniu się powyższych przesłanej wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Do wydania powyższego postanowienia niezbędne jest łączne zrealizowanie dwóch przesłanek: dłużnik zajętej wierzytelności musi uchylać się od jej przekazania organowi egzekucyjnemu oraz jednocześnie to uchylanie się musi mieć charakter bezpodstawnego. Obie te okoliczności muszą zostać ocenione przez organy obu instancji.
Nie można wydać rzeczonego postanowienia, jeśli Spółka nie stała się dłużnikiem zajętej wierzytelności. Spółka udzieliła na wezwanie organu egzekucyjnego w piśmie z dnia 11 lutego 2020 r. odpowiedzi, że przyczyną odmowy przekazania zajętej wierzytelności albo jej części jest brak takich wierzytelności. Wydanie przez organy postanowienia w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a. było zatem nieuzasadnione. Organ nie podjął działań zmierzających do ustalenia prawdy obiektywnej, jak również nie odniósł się do całokształtu materiału dowodowego. W konsekwencji jego rozstrzygnięcie należy uznać za wadliwe. Koszty egzekucyjne są uregulowane odrębnie, wobec czego organ nie powinien czynić ich przedmiotem swoich rozstrzygnięć w postanowieniu w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu.
Kwestia sporna w rozważanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z 9 grudnia 2021 r. w przedmiocie określenia F. Sp. z o.o. - jako dłużnikowi zajętej wierzytelności - na dzień wydania postanowienia nieprzekazanej kwoty w wysokości 12.374,20 zł.
Otóż stosownie do treści przepisu art. 71b u.p.e.a. w przypadku, gdy dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w drodze egzekucji administracyjnej. Podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego jest wówczas postanowienie określające wysokość nieprzekazanej kwoty.
Wskazane postanowienie prawidłowo zostało wydane w oparciu o treść art. 71a § 9 powołanej ustawy po wcześniejszym przeprowadzeniu kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności stwierdzającej bezpodstawne uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności. W przypadku stwierdzenia zaistnienia tych okoliczności, poprzez wydanie postanowienia w oparciu o art. 71a § 9 u.p.e.a. następuje konkretyzacja obowiązku dłużnika zajętej wierzytelności, określenie jego charakteru i zakresu.
Przepis art. 71b u.p.e.a. stosuje się odpowiednio w przypadku egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych stosownie do treści art. 91 u.p.e.a. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1458/08 wskazać należy, że postanowienie wydawane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. stanowi konsekwencję dokonanego uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jego dłużnika i stwierdzenia, iż dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.
Tym samym, aby uznać postanowienie wydane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. za zgodne z obowiązującym prawem, konieczne jest stwierdzenie, że zostały spełnione warunki wynikające z tego przepisu. Pierwszym z nich jest fakt bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu w całości bądź w części. Drugim natomiast - przeprowadzenie czynności kontrolnych, na podstawie których organ dojdzie do przekonania, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od wpłaty zajętej wierzytelności na konto wskazane przez organ egzekucyjny, w konkretnej kwocie.
Odnosząc się do wymogu przeprowadzenia czynności kontrolnych, stwierdzić należy, że został on w niniejszej sprawie spełniony. Pracownik organu egzekucyjnego przeprowadził kontrolę realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej, dokonanej zawiadomieniem z 4 czerwca 2016 r. Z czynności tej został sporządzony protokół, podpisany 12 marca 2020 r. przez pełnomocnika F. Sp. z o.o. Ponadto, Naczelnik US w prowadzonym postępowaniu zebrał dokumenty świadczące o istnieniu zajętych wierzytelności tj. umowy najmu powierzchni hotelowej, zawartej 21 marca 2014 r. zobowiązującej F. Sp. z o.o. do regulowania na rzecz F. Sp. z o.o. Sp. K. comiesięcznego czynszu w wysokości 36.900,00 zł faktur z 30 czerwca 2016 r., z 31 sierpnia 2016 r., z 31 lipca 2016 r. oraz pisma z 3 października, w którym F. Sp. z o.o. zobligowała się do niezwłocznego przekazania wierzytelności wynikających z faktur dokumentujących usługę najmu obiektu hotelowego organowi egzekucyjnemu.
W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Dyrektora IAS, że w analizowanej sprawie, powyższe dowody stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia bezpodstawnego uchylania się Skarżącej od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.
Druga przesłanka, tj. fakt bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu, również w ocenie Sądu została spełniona. Mając na względzie art. 71a § 9 u.p.e.a., w którym mowa jest o bezpodstawnym uchylaniu się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania wierzytelności organowi egzekucyjnemu, stwierdzić należy, że zwrot "bezpodstawnie uchyla się" odnosi się wyłącznie do okoliczności prawnych, przesłanki tej nie można natomiast odnosić do okoliczności faktycznych, np. związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności.
Dodatkowo, podstawą do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia itp.). Użyte w w/w przepisie określenie "bezpodstawnie uchyla się" oznacza zatem tyle, co "bez podstawy prawnej". W niniejszej sprawie nie zaszły jednak żadne okoliczności, które stanowiłyby tak rozumianą podstawę prawną do nieprzekazania organowi egzekucyjnemu kwoty zajętej wierzytelności, co trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu.
Z niespornych ustaleń wynika, że Naczelnik US skierował do Skarżącej zawiadomienie z 4 czerwca 2016 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej przysługującej F. Sp. z o.o. Sp. K., wzywając jednocześnie, aby wszelkie należne zobowiązanej Spółce kwoty z tytułu zawartej umowy najmu oraz innych zawartych umów cywilnoprawnych, wykonanych usług oraz wszelkich innych zaległych, bieżących a także przyszłych wierzytelności przysługujących F. Sp. z o.o. Sp. K., bez zgody organu egzekucyjnego Strona nie uiszczała zobowiązanej, ale przekazała organowi egzekucyjnemu zgodnie z dyspozycją art. 89 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej 10 czerwca 2016 r. W zawiadomieniu wskazano tytuły wykonawcze wystawione zobowiązanej spółce - F. Sp. z o.o. Sp. K., w oparciu o które dochodzono kwoty w łącznej wysokości 525.566,92 zł.
Z dokonanych przez organ egzekucyjny ustaleń, w sposób bezsporny wynika, że na dzień dokonania zajęcia, tj. 10 czerwca 2016 r., istniała stała współpraca gospodarcza pomiędzy Skarżącą a zobowiązaną Spółką, udokumentowana umową z 21 marca 2014 r., na podstawie której F. Sp. z o.o. wynajmowała od zobowiązanej - F. Sp. z o.o. Sp. K. część hotelową wraz z obsługą, za co zobowiązanej przysługiwał comiesięczny czynsz w wysokości 36.900,00 zł. Współpracę potwierdzają również ww. faktury wystawione przez F. Sp. z o.o. Sp. K., przedstawione przez Stronę organowi egzekucyjnemu na łączną kwotę 110.700,00 zł. Ponadto w piśmie z 3 października 2016 r. Skarżąca wskazała, że "F. Sp. z o.o. otrzymuje od F. Sp. K. fakturę za wynajęcie obiektu hotelowego z terminem płatności 31.12.2016 r.". W tym samym piśmie F. Sp. z o.o. zobowiązała się do niezwłocznego przekazania całej należności organowi egzekucyjnemu, uznając tym samym zajęcie wierzytelności.
Zauważyć należy, że w zawiadomieniu z dnia 4 czerwca 2016 r., znajduje się pouczenie dla dłużnika zajętej wierzytelności, zgodnie z którym "zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług". Z tego pouczenia wynika, że kwoty należne z faktur wystawionych przez F. Sp. z o.o. Sp. K. po 10 czerwca 2016 r. Skarżąca powinna była uiszczać nie zobowiązanej, ale organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi US. Tymczasem, na konto organu egzekucyjnego Skarżąca nie przekazała żadnych wpłat tytułem dokonanego zajęcia wierzytelności.
W konsekwencji trafnie Dyrektor IAS uznał, że powyższe świadczy bezspornie o bezpodstawnym uchylaniu się F. Sp. z o.o. od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętych wierzytelności. Należności wynikające z faktur wystawionych po 10 czerwca 2016 r. nie zostały bowiem przez Skarżącą przekazane organowi egzekucyjnemu, do czego zobowiązywała Stronę dyspozycja zawarta w zawiadomieniu z 4 czerwca 2016 r.
Skoro - na mocy art. 67a § 1 w/w ustawy, stanowiącego, że organ egzekucyjny może z mocy samego zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego albo ruchomości wykonywać wszelkie prawa zobowiązanego w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji - Naczelnik US zajmując u F. Sp. z o.o. kwoty należne F. Sp. z o.o. Sp. K. wstąpił w prawa i obowiązki zobowiązanego, to Skarżąca miała obowiązek przekazania organowi egzekucyjnemu kwot wynikających z zajętych wierzytelności. Zgodnie bowiem z art. 89 § 2 zdanie 2 u.p.e.a. zajęciu podlegają również wierzytelności z tytułu przyszłych rozliczeń, czyli tych wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstały po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług, co wskazano również w otrzymanym przez Skarżącą zawiadomieniu.
Z akt sprawy nie wynikało przy tym, aby w niniejszej sprawie zaszły okoliczności, które stanowiłyby podstawę prawną do nieprzekazywania organowi egzekucyjnemu kwot zajętych wierzytelności.
Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należało, że Naczelnik US zasadnie przyjął, że uchylanie się przez F. Sp. z o.o., jako dłużnika zajętej wierzytelności, od przekazania zajętych kwot miało w niniejszej sprawie charakter bezpodstawny.
Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez Skarżącą zarzutu niewykonania przez organ pierwszej instancji poleceń organu odwoławczego zawartych w postanowieniu z 13 sierpnia 2020 r., wskazać należy, że Dyrektor IAS w w/w postanowieniem przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji z uwagi na określenie F. Sp. z o.o. w postanowieniu z 3 czerwca 2020 r. nieprzekazanej kwoty jedynie w wysokości 110.700,00 zł, wynikającej z trzech faktur z 2016 r. Przy czym, na dzień wydania w/w postanowienia dochodzone przez organ egzekucyjny zaległości F. Sp. z o.o. Sp. K. objęte tytułami wykonawczymi wskazanymi w zawiadomieniu z 4 czerwca 2016 r., wynosiły niemal 300 tys. zł. Biorąc pod uwagę, że z analizy Jednolitych Plików Kontrolnych wynikało, że w okresie 2018 r. - 2020 r. przez zobowiązaną zostały jeszcze wystawione faktury dokumentujące transakcje sprzedaż na rzecz Skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik US określając wysokość nieprzekazanej kwoty w postanowieniu z 3 czerwca 2020 r. nie uwzględnił wszystkich wierzytelności, które zostały zajęte zawiadomieniem z 4 czerwca 2016 r. Natomiast na dzień wydania postanowienia z 9 grudnia 2021 r., zaległości zobowiązanej Spółki objęte tytułami wykonawczymi wskazanymi w zawiadomieniu z 4 czerwca 2016 r., uległy zaktualizowaniu i ograniczyły się jedynie do kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia w łącznej wysokości 12.374,20 zł. Z uwagi, że kwota zajętych wierzytelności wynikająca z ww. 3 faktur, przewyższa kwotę dochodzonych należności, dokonywanie jakichkolwiek ustaleń dotyczących wierzytelności wynikających z faktur z okresu 2018 r. - 2020 r. straciło całkowicie swoje uzasadnienie.
Ponadto, wskazać należy, że Naczelnik US podjął działania w celu wypełnienia polecenia organu odwoławczego postanowieniu z 13 sierpnia 2020 r. zwracając się do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku o uzupełnienie kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, nie zostały one jednak zrealizowane z uwagi na zupełny brak jakiejkolwiek współpracy ze strony Skarżącej, pomimo wielokrotnego kontaktowania się organów z F. Sp. z o.o.
W konsekwencji za chybiony należało również uznać zarzut określenia F. Sp. z o.o. w postanowieniu organu pierwszej instancji - jako nieprzekazanej kwoty - kosztów egzekucyjnych. Wskazać bowiem należy, że zawiadomieniem z 4 czerwca 2016 r. Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej wzywając Skarżącą, aby należnej zobowiązanej Spółce kwoty z tytułu zawartej umowy najmu oraz innych zawartych umów cywilnoprawnych, wykonanych usług oraz wszelkich innych zaległych, bieżących a także przyszłych wierzytelności przysługujących F. Sp. z o.o. Sp. K. nie uiszczano zobowiązanej, ale przekazano organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności w łącznej wysokości 525.566,92 zł, na którą składały się: kwota należności głównej (436.199,00zł), kwota odsetek (59.429,62 zł), kwota kosztów egzekucyjnych (29.683,10 zł) oraz kwota kosztów upomnienia (255,20 zł).
Naczelnik US w wyniku uzyskania informacji od wierzycieli o przedawnieniu należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi zawiadomieniem z 8 grudnia 2021 r. dokonał aktualizacji zawiadomienia z 4 czerwca 2016 r. o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności, ograniczając kwotę dochodzonej należności do kwoty 12.374,20 zł, które stanowiły nieuregulowane koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia, dochodzone przez organ egzekucyjny na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Zatem prawidłowo kolejnym postanowieniem z 9 grudnia 2021 r. Naczelnik US określił skarżącej Spółce jako dłużnikowi zajętej wierzytelności na dzień wydania postanowienia wysokość nieprzekazanej kwoty w łącznej wysokości 12.374,20 zł, na którą składała się kwota kosztów egzekucyjnych (12.235,00 zł) oraz kwota kosztów upomnienia (139,20 zł). Wysokości kosztów Skarżąca nie kwestionowała.
Podsumowując, organ egzekucyjny dokonując u dłużnika zajęcia wierzytelności, dokonuje ich zajęcia na poczet należności dochodzonych od zobowiązanego w trybie egzekucji administracyjnej, w tym należnych kosztów egzekucyjnych. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie p[przewiduje wydawania w tym przypadku jakiegokolwiek odrębnego postanowienia, a zatem należało określić skarżącej Spółce jako dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość nieprzekazanej kwoty kosztów egzekucyjnych.
Z tych przyczyn, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) orzeczono jak w wyroku.