Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...], którą orzeczono o odpowiedzialności G.K. (jako członka zarządu) za zaległości podatkowe "A" S.A. z siedzibą w C. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4) za czerwiec 2000 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2000 r. oraz od stycznia do października 2001 r.
Jak wynika z akt sprawy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dniu 20 lutego 2007 r.
W dniu 23 lutego 2007 r. w siedzibie Izby Skarbowej została wydana G.K. kserokopia potwierdzona za zgodność z oryginałem zaskarżonego postanowienia.
W dniu 26 marca 2007 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo zawierające skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało doręczone skarżącemu, w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu 20 lutego 2007 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał w dniu 22 marca 2007 r.
Zgodnie z przepisami art. 150 Ordynacji podatkowej w przypadku pisma doręczanego drogą pocztową, w razie niemożności jego doręczenia bezpośrednio osobie fizycznej (np. nie zastanie adresata w miejscu zamieszkania) lub za pośrednictwem pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając adresata dwukrotnie o pozostawieniu pisma w tej placówce. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Podkreślić w tym miejscu należy, że w przypadku tzw. doręczenia zastępczego postanowienia termin do wniesienia skargi liczy się od dnia następującego po dniu uznania postanowienia za doręczone zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, nie zaś od daty późniejszego odbioru takiego postanowienia. Upływ terminu przechowywania przesyłki listowej poleconej przez pocztę rodzi w dniu tego upływu skutek doręczenia i nie może już tego zmienić nawet fakt późniejszego - faktycznego doręczenia (wydania) postanowienia (jego kserokopii czy też oryginału) stronie postępowania (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1073/05 -LEX nr 189815).
W związku z tym uznać należało, że składając w dniu 26 marca 2007 r. w urzędzie pocztowym pismo zawierające skargę, skarżący uczynił to po upływie ustawowego terminu.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.