Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. "A" spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 marca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 września 2009 r. wydaną w przedmiocie odmowy naliczenia i dokonania zwrotu na rachunek bankowy oprocentowania z tytułu nadpłat wykazanych w korektach deklaracji VAT-7 za maj, wrzesień, październik i grudzień 2004 r.
Udzielając odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie posterowania. Wskazał, iż działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., dalej jako "P.p.s.a.") Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 10 maja 2010 r. uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżone decyzje organów obu instancji.
Pismem procesowym z dnia 7 czerwca 2010 r. skarżąca spółka cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże powyższy przepis obliguje Sąd do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał cofnięcie za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając, że w sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, będąc związany tym cofnięciem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 P.p.s.a., umorzył postępowanie.