Uzasadnienie
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 20 grudnia 2016 r., w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2015, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że znaczna szkoda mogąca zostać wyrządzona przez pozostawanie w obrocie prawnym decyzji polega na utracie przez skarżącą znacznej ilości środków finansowych, wynikającej zarówno z nałożenia na nią kary administracyjnej, jak i odmowy przyznania płatności zgodnie z skorygowanym wnioskiem. Brak środków uniemożliwia jej wykonanie założeń podjętego planu wieloletniego, w tym odpowiedniego osiania i przeprowadzania prac agrotechnicznych na pozostałym w jej posiadaniu obszarze użytków rolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).
Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca ograniczyła się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawczyni, oprócz wskazania, że w wyniku wykonania decyzji może zostać wyrządzona szkoda polegająca na utracie znacznej ilości środków finansowych, które uniemożliwi wykonanie założeń podjętego planu wieloletniego, w tym odpowiedniego osiania i przeprowadzania prac agrotechnicznych, nie przytoczyła jakichkolwiek okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd.
Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawczyni. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawczyni, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.
Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżącej, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.