Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Z niebudzących wątpliwości okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, iż nie ma sporu między stronami co do przedmiotu sprzedaży, wystawiania faktury, jak również wysokości wykazanego w niej i zapłaconego podatku VAT.
Istota sporu sprowadza się do zajęcia przez organy podatkowe określonego stanowiska co do oceny przedmiotu sprzedaży i w konsekwencji oceny prawidłowego wykonania obowiązku podatkowego przez skarżącego.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym sam fakt wystawienia faktury powoduje powstanie obowiązku zapłaty wykazanego w niej podatku i to niezależnie od tego czy sprzedaż to była czy nie była objęta obowiązkiem podatkowym.
Wystawienie faktury zgodnie z wolą ustawodawcy w zakresie podatku od towarów i usług jest samoistną czynnością rodzącą publicznoprawny obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku.
Mając na uwadze tak bardzo sformalizowane określenie powstanie obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług należy stwierdzić, iż w okolicznościach sprawy, skoro skarżący wystawił fakturę, w której wykazał podatek VAT to z tym momentem był zobowiązany do zapłaty wykazanego w niej podatku i to niezależnie od tego czy przedmiot sprzedaży podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT.
Należy więc dodatkowo podkreślić, iż dla powstania publicznoprawnego obowiązku zapłaty podatku VAT istotne jest wystawienie faktury z wykazanym w niej podatkiem VAT, mimo iż objęta nią sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
Skoro zatem skarżący wystawił fakturę dotyczącą sprzedaży bazy transportowej i wykazał w niej należny podatek VAT, to zasadnie organ podatkowy odmówił zwrotu uiszczonego podatku tylko i wyłącznie z uwagi na wykazanie go w przedmiotowej fakturze, a więc z przyczyn całkowicie niezależnych od oceny przedmiotu sprzedaży.
Fakt, czy skarżący wystawiając faktury działał z zachowaniem reguł należytej staranności /w tym również co do oceny przedmiotu sprzedaży/ nie może w tym przypadku podlegać kontroli organu podatkowego, a tym samym nie może być przedmiotem decyzyjnego rozstrzygnięcia.
Ustaleń w tym zakresie może dokonać jedynie Sąd Powszechny przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy w ramach toczącego się między stronami umowy sprzedaży procesu o roszczenia regresowe z tytułu zapłaty podatku przez skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegając uchybienie w sformułowaniu rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji w zakresie precyzyjnego określenia zwrotu uiszczonego podatku zaakceptowane poprzez rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji uznał, iż związane z tym naruszeniem przepisu art. 107 par. 1 Kpa w konkretnych okolicznościach sprawy nie można uznać, iż było na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd nie dopatrując się nadto naruszenia prawa materialnego na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.