Uzasadnienie
W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 kwietnia 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że podjęcie czynności mających na celu zapłatę kwoty 653.074,10 zł skutkuje dla niego – przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą – natychmiastową utratą płynności finansowej i tym samym mogłoby doprowadzić do zaprzestania spłacania bieżących zobowiązań wobec wierzycieli i kontrahentów, a w efekcie mogłoby doprowadzić do całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto wnioskodawca wskazał, że roszczenia Skarbu Państwa są zabezpieczone ustanowioną hipoteką i zastawem, dlatego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wpłynie na interesy Skarbu Państwa.
Natomiast odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowodowałaby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu – przedsiębiorcy, jak i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki zarówno w przedmiocie zatrudniania pracowników, jak i wierzycieli skarżącego – co jest oczywiste przy tak ogromnej kwocie zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu strona skarżąca w zasadzie nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Poza argumentami o ryzyku utraty płynności finansowej, która mogłaby doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, W. K. nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.
Jednakże – jak podkreśla się w orzecznictwie – sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72).
W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawiała wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota określonego ostatecznie przez organy podatkowe zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. wynosi 916.147 zł,) oraz fakt, że do majątku skarżącego prowadzone jest postępowania egzekucyjne, co bez wątpienia w sposób niekorzystny wpływa na jego sytuację finansową (chociażby z uwagi na dokonane zajęcia ruchomości i związany z tym brak możliwości dysponowania określonymi składnikami majątku).
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.