Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1754/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. H. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor") z dnia 23 października 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2011 r. do kwietnia 2012 r.
W dniu 16 stycznia 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego [...], na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 (lub pkt 11) w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) - dalej: "Ordynacja podatkowa", wystąpiła do tutejszego Sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją sygn. I SA/Gd 1754/17, [...], [...] wydaną w dniu 13 marca 2018 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zakresie podatku od towarów i usług w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 16 października 2019 r. Podano, że publikacja orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 nastąpiła z Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2019 r. (seria C, nr 423, s. 8).
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 16 października 2019 r. TSUE wydał orzeczenie sygn. C-189/18, w którym orzekł, że jeśli organy podatkowe włączają jako dowody wyciągi z innych decyzji wydanych wobec kontrahentów podatnika, praktyka taka narusz prawo podatnika do obrony i prawo do rzetelnego procesu. Ponadto jeśli podatnik pozbawiony był możliwości zapoznania się z takimi dowodami, na podstawie których organ podatkowy wydał decyzję, uniemożliwia to sądowi administracyjnemu wykonywanie skutecznej kontroli sądowej i spełnienie wymogów rzetelnego procesu. Podkreślono, że wyrok ten stanowi wskazówkę dla organów podatkowych, aby w toku prowadzonych postępowań nie uwzględniały bezkrytycznie materiałów dowodowych dotyczących innych podmiotów niż podatnik.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, w toku postępowania organ wykorzystał dowody zebrane w sprawie innych podmiotów. Podatnik nie miał jednak dostępu do wszystkich dowodów, a takie działanie pozbawiło go prawa do skutecznej obrony. Prawo podatnika zostało ograniczone również z uwagi na brak możliwości weryfikacji informacji zawartych w dowodach stanowiących podstawę do wydania decyzji. Zaakcentowano, że zakwestionowane w decyzji transakcje miały rzeczywisty charakter, a organ wydający decyzję nie wykazał, że skarżąca wiedziała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o swoim zaangażowaniu w nieprawidłowy obrót.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o wznowienie postępowania podatkowego oraz uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przede wszystkim należy wskazać, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2020 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania podatkowego, a nie sądowego. Takie żądanie zawarto zarówno w osnowie wniosku (s. 1 pisma), jak i w jego podsumowaniu (s. 3 pisma).
Należy również zauważyć, że jako podstawę prawną wniosku wskazano przepisy art. 240 § 1 pkt 8 (lub pkt 11) w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. przepisy zawarte w Rozdziale 17 Działu IV tej ustawy zatytułowanym "Wznowienie postępowania". Nie wskazano natomiast przepisów Działu VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", dotyczących wznowienia postępowania sądowego (art. 270-285).
Wreszcie należy zwrócić uwagę, że wniosek dotyczy "postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją", a nie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
W osnowie wniosku wskazano co prawda sygnaturę akt postępowania sądowego (I SA/Gd 1754/17) i datę wydania wyroku przez tutejszy Sąd (13 marca 2018 r.), jednakże jednocześnie wskazano numer decyzji podatkowej wydanej przez Dyrektora ([...], [...]).
Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że adresatem wniosku K. H. z dnia 16 stycznia 2020 r. nie jest sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 P.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.