Uzasadnienie
A.J. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 stycznia 2016 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2010 rok.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że z uwagi na nagłe pogorszenie zdrowia, tj. wysoką gorączkę, kłopoty żołądkowe, ogólne osłabienie, zawroty głowy, w okresie od 24 lutego do 2 marca 2016 r. nie był w stanie złożyć skargi w terminie. Do wniosku skarżący dołączył kserokopię dokumentu sporządzonego w języku angielskim podpisanego przez "Dr. J.S.".
Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej doręczona została na adres skarżącego i odebrana przez dorosłego domownika w dniu 29 stycznia 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 29 lutego 2016 r.. Skarżący nadał skargę w irlandzkim urzędzie pocztowym w dniu 10 marca 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Jednocześnie jednak stosownie do treści przepisu art. 86 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych (art. 86 i 87 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 wskazanej ustawy).
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba (por.: postanowienie NSA o sygn. akt II GZ 752/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby zaistniały okoliczności, które usprawiedliwiały uchybienie terminowi do wniesienia skargi. Przede wszystkim skarżący nie uprawdopodobnił choroby, na którą się powołuje. Przedłożył jedynie kserokopię dokumentu sporządzonego odręcznie w języku angielskim, bez daty wystawienia, bez stosownego tłumaczenia na język polski. Już choćby tylko z przyczyn dotyczących formy przedłożonego dokumentu stanowiącego właściwie kserokopię odręcznej notatki nie może on być miarodajnym dowodem w sprawie. Niezależnie od powyższego, z treści tej notatki także nie wynika, aby w dacie, w której upływał termin do wniesienia skargi do Sądu, stan zdrowia skarżącego był tak zły, że uniemożliwiał mu dokonanie tej czynności procesowej czy to osobiście czy to za pośrednictwem innej osoby.
Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że choroba jako taka nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej przywrócenie terminu, a tylko choroba nagła, niepozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy (por.: wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., sygn. akt II SA/Po 2646/00); dotyczy to nawet choroby wymagającej leżenia (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04). Również złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (por. wyrok SN z dnia 19 maja 1976r., IV PRN 8/76, LEX nr 7828 i postanowienie SN z dnia 3 stycznia 1974r., II CO 18/73, LEX nr 7372).
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i dlatego na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu.
Wobec odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.