Uzasadnienie
"A" Sp. z o. o. z siedzibą w G. (zwana dalej Spółką) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 marca 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2006 r., od której uiszczono wpis w wysokości 100 zł.
W odpowiedzi na zarządzenie zobowiązujące do uzupełnienia wpisu w wysokości 1.400 zł Spółka wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił Spółce przyznania prawa pomocy.
Rozpatrując ponownie wniosek Spółki na skutek jej sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. również odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez Spółkę na powyższe rozstrzygnięcie, postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, uznając zasadność stanowiska zaprezentowanego przez sąd pierwszej instancji.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2012 r. pełnomocnik Spółki został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 27 maja 2011 r. w przedmiocie wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.400,00 zł – doręczonego temu pełnomocnikowi w dniu 31 maja 2011 r. – z zastrzeżeniem, że nieuczynienie zadość wskazanemu obowiązkowi w terminie 7 dni skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przedmiotowe pismo doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 24 stycznia 2012 r., a w odpowiedzi na nie pełnomocnik Spółki wystąpił z wnioskiem o przedłużenie przedmiotowego terminu z uwagi na czasową nieobecność przedstawiciela Spółki. Do chwili obecnej wpisu nie uzupełniono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W przypadku zgłoszenia przez stronę wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w terminie wynikającym z zarządzenia przewodniczącego wzywającego do uiszczenia wpisu przerwany zostaje bieg tego terminu. Jednocześnie sąd zobligowany jest do rozpoznania wniosku strony w przedmiocie prawa pomocy. Postępowanie to kończy się wydaniem postanowienia podlegającego - w razie odmowy - zaskarżeniu zażaleniem (art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; w skrócie p.p.s.a.).
W chwili ustawowo oznaczonej (art. 168 § 1 p.p.s.a.) postanowienie takie staje się prawomocne i od tej chwili wiąże m.in. sąd, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Jako orzeczenie nie rozstrzygające o istocie sprawy nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jednakże ma pełny przymiot prawomocności, inaczej - wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jej nieuiszczenia.
W związku z tym, po upływie terminu tygodniowego do uiszczenia wpisu od skargi określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania prawa pomocy, sąd obowiązany jest odrzucić skargę z mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Z akt sprawy wynika, że zakreślony w wezwaniu Przewodniczącego Wydziału siedmiodniowy termin do uzupełnienia wpisu od skargi upłynął 31 stycznia 2012 r. Do chwili obecnej wzywany nie wykonał przedmiotowego wezwania, zamiast tego
- - we wskazanym terminie zwrócił się o przedłużenie terminu. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowy 7 - dniowy termin wynikający z przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym i nie jest dopuszczalne ani jego wydłużanie, ani skracanie. Osoba wezwana miała zatem bezwzględny obowiązek wykonania zarządzenia z dnia 5 stycznia 2012 r., w przeciwnym wypadku skargę należało odrzucić.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Sąd, na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy orzeczono o zwrocie uiszczonego częściowo wpisu sądowego.